તભી તો ચલે ગયે હોંગે ન ? ઇસલિયે, હે જીવ ! તૂ ઐસે આશ્ચર્યકારી આત્માકી મહિમા લાકર, અપને સ્વયંસે ઉસકી પહિચાન કરકે, ઉસકી પ્રાપ્તિકા પુરુષાર્થ કર . તૂ સ્થિરતા-અપેક્ષાસે બાહરકા સબ ન છોડ સકે તો શ્રદ્ધા-અપેક્ષાસે તો છોડ ! છોડનેસે તેરા કુછ નહીં જાયગા, ઉલટા પરમ પદાર્થ – આત્મા – પ્રાપ્ત હોગા .૩૪૯.

જીવોંકો જ્ઞાન ઔર ક્રિયાકે સ્વરૂપકી ખબર નહીં હૈ ઔર ‘સ્વયં જ્ઞાન તથા ક્રિયા દોનોં કરતે હૈં’ ઐસી ભ્રમણાકા સેવન કરતે હૈં . બાહ્ય જ્ઞાનકો, ભંગભેદકે પ્રશ્નોત્તરોંકો, ધારણાજ્ઞાનકો વે ‘જ્ઞાન’ માનતે હૈં ઔર પરદ્રવ્યકે ગ્રહણ-ત્યાગકો, શરીરાદિકી ક્રિયાકો, અથવા અધિક કરેં તો શુભ ભાવકો, વે ક્રિયા કલ્પતે હૈં . ‘મુઝે ઇતના આતા હૈ, મૈં ઐસી કઠિન ક્રિયાએઁ કરતા હૂઁ’ ઇસ પ્રકાર વે મિથ્યા સંતોષમેં રહતે હૈં .

જ્ઞાયકકી સ્વાનુભૂતિકે બિના ‘જ્ઞાન’ હોતા નહીં હૈ ઔર જ્ઞાયકકે દ્રઢ આલમ્બન દ્વારા આત્મદ્રવ્ય સ્વભાવરૂપસે પરિણમિત હોકર જો સ્વભાવભૂત ક્રિયા હોતી હૈ ઉસકે સિવા ‘ક્રિયા’ હૈ નહીં . પૌદ્ગલિક