ತಭೀ ತೋ ಚಲೇ ಗಯೇ ಹೋಂಗೇ ನ ? ಇಸಲಿಯೇ, ಹೇ ಜೀವ ! ತೂ ಐಸೇ ಆಶ್ಚರ್ಯಕಾರೀ ಆತ್ಮಾಕೀ ಮಹಿಮಾ ಲಾಕರ, ಅಪನೇ ಸ್ವಯಂಸೇ ಉಸಕೀ ಪಹಿಚಾನ ಕರಕೇ, ಉಸಕೀ ಪ್ರಾಪ್ತಿಕಾ ಪುರುಷಾರ್ಥ ಕರ . ತೂ ಸ್ಥಿರತಾ-ಅಪೇಕ್ಷಾಸೇ ಬಾಹರಕಾ ಸಬ ನ ಛೋಡ ಸಕೇ ತೋ ಶ್ರದ್ಧಾ-ಅಪೇಕ್ಷಾಸೇ ತೋ ಛೋಡ ! ಛೋಡನೇಸೇ ತೇರಾ ಕುಛ ನಹೀಂ ಜಾಯಗಾ, ಉಲಟಾ ಪರಮ ಪದಾರ್ಥ – ಆತ್ಮಾ – ಪ್ರಾಪ್ತ ಹೋಗಾ .೩೪೯.

ಜೀವೋಂಕೋ ಜ್ಞಾನ ಔರ ಕ್ರಿಯಾಕೇ ಸ್ವರೂಪಕೀ ಖಬರ ನಹೀಂ ಹೈ ಔರ ‘ಸ್ವಯಂ ಜ್ಞಾನ ತಥಾ ಕ್ರಿಯಾ ದೋನೋಂ ಕರತೇ ಹೈಂ’ ಐಸೀ ಭ್ರಮಣಾಕಾ ಸೇವನ ಕರತೇ ಹೈಂ . ಬಾಹ್ಯ ಜ್ಞಾನಕೋ, ಭಂಗಭೇದಕೇ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರೋಂಕೋ, ಧಾರಣಾಜ್ಞಾನಕೋ ವೇ ‘ಜ್ಞಾನ’ ಮಾನತೇ ಹೈಂ ಔರ ಪರದ್ರವ್ಯಕೇ ಗ್ರಹಣ-ತ್ಯಾಗಕೋ, ಶರೀರಾದಿಕೀ ಕ್ರಿಯಾಕೋ, ಅಥವಾ ಅಧಿಕ ಕರೇಂ ತೋ ಶುಭ ಭಾವಕೋ, ವೇ ಕ್ರಿಯಾ ಕಲ್ಪತೇ ಹೈಂ . ‘ಮುಝೇ ಇತನಾ ಆತಾ ಹೈ, ಮೈಂ ಐಸೀ ಕಠಿನ ಕ್ರಿಯಾಏಂ ಕರತಾ ಹೂಂ’ ಇಸ ಪ್ರಕಾರ ವೇ ಮಿಥ್ಯಾ ಸಂತೋಷಮೇಂ ರಹತೇ ಹೈಂ .

ಜ್ಞಾಯಕಕೀ ಸ್ವಾನುಭೂತಿಕೇ ಬಿನಾ ‘ಜ್ಞಾನ’ ಹೋತಾ ನಹೀಂ ಹೈ ಔರ ಜ್ಞಾಯಕಕೇ ದ್ರಢ ಆಲಮ್ಬನ ದ್ವಾರಾ ಆತ್ಮದ್ರವ್ಯ ಸ್ವಭಾವರೂಪಸೇ ಪರಿಣಮಿತ ಹೋಕರ ಜೋ ಸ್ವಭಾವಭೂತ ಕ್ರಿಯಾ ಹೋತೀ ಹೈ ಉಸಕೇ ಸಿವಾ ‘ಕ್ರಿಯಾ’ ಹೈ ನಹೀಂ . ಪೌದ್ಗಲಿಕ