തഭീ തോ ചലേ ഗയേ ഹോംഗേ ന ? ഇസലിയേ, ഹേ ജീവ ! തൂ ഐസേ ആശ്ചര്യകാരീ ആത്മാകീ മഹിമാ ലാകര, അപനേ സ്വയംസേ ഉസകീ പഹിചാന കരകേ, ഉസകീ പ്രാപ്തികാ പുരുഷാര്ഥ കര . തൂ സ്ഥിരതാ-അപേക്ഷാസേ ബാഹരകാ സബ ന ഛോഡ സകേ തോ ശ്രദ്ധാ-അപേക്ഷാസേ തോ ഛോഡ ! ഛോഡനേസേ തേരാ കുഛ നഹീം ജായഗാ, ഉലടാ പരമ പദാര്ഥ – ആത്മാ – പ്രാപ്ത ഹോഗാ .൩൪൯.

ജീവോംകോ ജ്ഞാന ഔര ക്രിയാകേ സ്വരൂപകീ ഖബര നഹീം ഹൈ ഔര ‘സ്വയം ജ്ഞാന തഥാ ക്രിയാ ദോനോം കരതേ ഹൈം’ ഐസീ ഭ്രമണാകാ സേവന കരതേ ഹൈം . ബാഹ്യ ജ്ഞാനകോ, ഭംഗഭേദകേ പ്രശ്നോത്തരോംകോ, ധാരണാജ്ഞാനകോ വേ ‘ജ്ഞാന’ മാനതേ ഹൈം ഔര പരദ്രവ്യകേ ഗ്രഹണ-ത്യാഗകോ, ശരീരാദികീ ക്രിയാകോ, അഥവാ അധിക കരേം തോ ശുഭ ഭാവകോ, വേ ക്രിയാ കല്പതേ ഹൈം . ‘മുഝേ ഇതനാ ആതാ ഹൈ, മൈം ഐസീ കഠിന ക്രിയാഏ കരതാ ഹൂ ’ ഇസ പ്രകാര വേ മിഥ്യാ സംതോഷമേം രഹതേ ഹൈം .

ജ്ഞായകകീ സ്വാനുഭൂതികേ ബിനാ ‘ജ്ഞാന’ ഹോതാ നഹീം ഹൈ ഔര ജ്ഞായകകേ ദ്രഢ ആലമ്ബന ദ്വാരാ ആത്മദ്രവ്യ സ്വഭാവരൂപസേ പരിണമിത ഹോകര ജോ സ്വഭാവഭൂത ക്രിയാ ഹോതീ ഹൈ ഉസകേ സിവാ ‘ക്രിയാ’ ഹൈ നഹീം . പൌദ്ഗലിക