୧୩୬

ଦ୍ରଵ୍ଯସାମାନ୍ଯକା ହୀ — ଧ୍ରୁଵ ତତ୍ତ୍ଵକା ହୀ ହୋତା ହୈ . ଜ୍ଞାଯକକା — ‘ଧ୍ରୁଵ’କା ଜୋର ଏକ କ୍ଷଣ ଭୀ ନହୀଂ ହଟତା . ଦ୍ରଷ୍ଟି ଜ୍ଞାଯକକେ ସିଵା କିସୀକୋ ସ୍ଵୀକାର ନହୀଂ କରତୀ — ଧ୍ରୁଵକେ ସିଵା କିସୀ ପର ଧ୍ଯାନ ନହୀଂ ଦେତୀ; ଅଶୁଦ୍ଧ ପର୍ଯାଯ ପର ନହୀଂ, ଶୁଦ୍ଧ ପର୍ଯାଯ ପର ନହୀଂ, ଗୁଣଭେଦ ପର ନହୀଂ . ଯଦ୍ଯପି ସାଥ ଵର୍ତତା ହୁଆ ଜ୍ଞାନ ସବକା ଵିଵେକ କରତା ହୈ, ତଥାପି ଦ୍ରଷ୍ଟିକା ଵିଷଯ ତୋ ସଦା ଏକ ଧ୍ରୁଵ ଜ୍ଞାଯକ ହୀ ହୈ, ଵହ କଭୀ ଛୂଟତା ନହୀଂ ହୈ .

ପୂଜ୍ଯ ଗୁରୁଦେଵକା ଐସା ହୀ ଉପଦେଶ ହୈ, ଶାସ୍ତ୍ର ଭୀ ଐସା ହୀ କହତେ ହୈଂ, ଵସ୍ତୁସ୍ଥିତି ଭୀ ଐସୀ ହୀ ହୈ ..୩୪୪..

ମୋକ୍ଷମାର୍ଗକା ସ୍ଵରୂପ ସଂକ୍ଷେପମେଂ କହେଂ ତୋ ‘ଅଂତରମେଂ ଜ୍ଞାଯକ ଆତ୍ମାକୋ ସାଧ’ . ଯହ ଥୋଡ଼େମେଂ ବହୁତ କହା ଜା ଚୁକା . ଵିସ୍ତାର କିଯା ଜାଯ ତୋ ଅନଂତ ରହସ୍ଯ ନିକଲେ, କ୍ଯୋଂକି ଵସ୍ତୁମେଂ ଅନଂତ ଭାଵ ଭରେ ହୈଂ . ସର୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧିକେ ଦେଵ ତେତୀସ-ତେତୀସ ସାଗରୋପମ ଜିତନେ କାଲ ତକ ଧର୍ମଚର୍ଚା, ଜିନେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁତି ଇତ୍ଯାଦି କରତେ ରହତେ ହୈଂ . ଉସ ସବକା ସଂକ୍ଷେପ ଯହ ହୈ କି — ‘ଶୁଭାଶୁଭ ଭାଵୋଂସେ ନ୍ଯାରା ଏକ ଜ୍ଞାଯକକା ଆଶ୍ରଯ କରନା, ଜ୍ଞାଯକରୂପ ପରିଣତି କରନୀ’ ..୩୪୫..