तुं ज्ञायकस्वभावी छे. पौद्गलिक शरीर-वाणी-मनथी तो तुं जुदो ज छे, पण शुभाशुभ भावो पण तारो स्वभाव नथी. अज्ञानने लीधे तें परमां तेम ज विभावमां एकत्वबुद्धि करी छे, ते एकत्वबुद्धि छोडी तुं ज्ञाता थई जा. शुद्ध आत्मद्रव्यनी यथार्थ प्रतीति करीने — शुद्ध द्रव्यद्रष्टि प्रगट करीने, तुं ज्ञायकपरिणति प्रगटाव के जेथी मुक्तिनां प्रयाण चालु थशे. ४११.
मरण तो आववानुं ज छे ज्यारे बधुंय छूटी जशे. बहारनी एक चीज छोडतां तने दुःख थाय छे, तो बहारनां बधांय द्रव्य-क्षेत्र-काळ-भाव एकसाथे छूटतां तने केटलुं दुःख थशे? मरणनी वेदना पण केटली हशे? ‘मने कोई बचावो’ एम तारुं हृदय पोकारतुं हशे. पण शुं तने कोई बचावी शकशे? तुं भले धनना ढगला करे, वैद्य-दाक्तरो भले सर्व प्रयत्न करी छूटे, टोळे वळीने ऊभेलां सगांसंबंधीओ तरफ तुं भले दीनताथी टगर टगर जोई रहे, तोपण शुं कोई तने शरणभूत थाय एम छे? जो तें शाश्वत स्वयंरक्षित ज्ञानानंदस्वरूप आत्मानी प्रतीति-अनुभूति करी आत्मआराधना करी हशे, आत्मामांथी शान्ति प्रगट करी हशे, तो ते एक ज तने शरण आपशे. माटे अत्यारथी ज ते प्रयत्न