મરણ તો આના હી હૈ જબ સબ કુછ છૂટ જાયગા . બાહરકી એક વસ્તુ છોડનેમેં તુઝે દુઃખ હોતા હૈ, તો બાહરકે સમસ્ત દ્રવ્ય-ક્ષેત્ર-કાલ-ભાવ એકસાથ છૂટને પર તુઝે કિતના દુઃખ હોગા ? મરણકી વેદના ભી કિતની હોગી ? ‘કોઈ મુઝે બચાઓ’ ઐસા તેરા હૃદય પુકારતા હોગા . પરન્તુ ક્યા કોઈ તુઝે બચા સકેગા ? તૂ ભલે હી ધનકે ઢેર લગા દે, વૈદ્ય-ડાક્ટર ભલે સર્વ પ્રયત્ન કર છૂટેં, આસપાસ ખડે હુએ અનેક સગે-સમ્બન્ધિયોંકી ઓર તૂ ભલે હી દીનતાસે ટુકુર- ટુકુર દેખતા રહે, તથાપિ ક્યા કોઈ તુઝે શરણભૂત હો ઐસા હૈ ? યદિ તૂને શાશ્વત સ્વયંરક્ષિત જ્ઞાનાનન્દસ્વરૂપ આત્માકી પ્રતીતિ-અનુભૂતિ કરકે આત્મ-આરાધના કી હોગી, આત્મામેંસે શાન્તિ પ્રગટ કી હોગી, તો વહ એક હી તુઝે શરણ દેગી . ઇસલિયે અભીસે વહ પ્રયત્ન કર . ‘સિર પર મૌત મંડરા રહા હૈ’ ઐસા બારમ્બાર સ્મરણમેં લાકર ભી તૂ પુરુષાર્થ ચલા કિ જિસસે ‘અબ હમ અમર ભયે, ન મરેંગે’ ઐસે ભાવમેં તૂ સમાધિપૂર્વક દેહત્યાગ કર સકે . જીવનમેં એક શુદ્ધ આત્મા હી ઉપાદેય હૈ ..૪૧૨..