१४०
होय छे. बाह्य क्रियाना आधारे साधकनुं अंतर ओळखातुं नथी. ३७८.
जगतमां सर्वोत्कृष्ट चीज तारो आत्मा ज छे. तेमां चैतन्यरस ने आनंद भरेला छे. ते गुणमणिओनो भंडार छे. आवा दिव्यस्वरूप आत्मानी दिव्यताने तुं ओळखतो नथी अने परवस्तुने मूल्यवान मानी तेने प्राप्त करवा महेनत करी रह्यो छे! परवस्तु त्रण काळमां कदी कोईनी थई नथी, तुं नकामो भ्रमणाथी तेने पोतानी करवा मथी रह्यो छे अने तारुं बूरुं करी रह्यो छे! ३७९.
जेम कंचनने काट लागतो नथी, अग्निने ऊधई लागती नथी, तेम ज्ञायकस्वभावमां आवरण, ऊणप के अशुद्धि आवती नथी. तुं तेने ओळखी तेमां लीन था तो तारां सर्व गुणरत्नोनी चमक प्रगट थशे. ३८०.
जीव भले गमे तेटलां शास्त्रो भणे, वादविवाद करी जाणे, प्रमाण-नय-निक्षेपादिथी वस्तुनी तर्कणा करे, धारणारूप ज्ञानने विचारोमां विशेष विशेष फेरवे, पण जो ज्ञानस्वरूप आत्माना अस्तित्वने पकडे नहि अने