ਗਾਥਾ-੭੬) . ਵੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਸਮ੍ਯਗ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਸਹਿਤ, ਵਿਰਾਗੀ ਹੋਕਰ,
ਸਮਸ੍ਤ ਪਰਿਗ੍ਰਹਕਾ ਤ੍ਯਾਗ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਪਯੋਗਰੂਪ ਮੁਨਿਧਰ੍ਮ
ਅਂਗੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਨ੍ਤਰਂਗਮੇਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਪਯੋਗ ਦ੍ਵਾਰਾ ਅਪਨੇ ਆਤ੍ਮਾਕਾ
ਅਨੁਭਵ ਕਰਤੇ ਹੈਂ, ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਮੇਂ ਅਹਂਬੁਦ੍ਧਿ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ . ਜ੍ਞਾਨਾਦਿ
ਸ੍ਵਭਾਵਕੋ ਹੀ ਅਪਨਾ ਮਾਨਤੇ ਹੈਂ; ਪਰਭਾਵੋਂਮੇਂ ਮਮਤ੍ਵ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ .
ਕਿਸੀਕੋ ਇਸ਼੍ਟ-ਅਨਿਸ਼੍ਟ ਮਾਨਕਰ ਉਸਮੇਂ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ .
ਹਿਂਸਾਦਿ ਅਸ਼ੁਭ ਉਪਯੋਗਕਾ ਤੋ ਉਨਕੇ ਅਸ੍ਤਿਤ੍ਵ ਹੀ ਨਹੀਂ
ਹੋਤਾ . ਅਨੇਕ ਬਾਰ ਸਾਤਵੇਂ ਗੁਣਸ੍ਥਾਨਕੇ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪ ਆਨਨ੍ਦਮੇਂ
ਲੀਨ ਹੋਤੇ ਹੈਂ . ਜਬ ਛਠਵੇਂ ਗੁਣਸ੍ਥਾਨਮੇਂ ਆਤੇ ਹੈਂ, ਤਬ ਉਨ੍ਹੇਂ
ਅਟ੍ਠਾਈਸ ਮੂਲਗੁਣੋਂਕੋ ਅਖਣ੍ਡਿਤਰੂਪਸੇ ਪਾਲਨ ਕਰਨੇਕਾ ਸ਼ੁਭ
ਵਿਕਲ੍ਪ ਆਤਾ ਹੈ . ਉਨ੍ਹੇਂ ਤੀਨ ਕਸ਼ਾਯੋਂਕੇ ਅਭਾਵਰੂਪ
ਨਿਸ਼੍ਚਯਸਮ੍ਯਕ੍ਚਾਰਿਤ੍ਰ ਹੋਤਾ ਹੈ . ਭਾਵਲਿਂਗੀ ਮੁਨਿਕੋ ਸਦਾ ਨਗ੍ਨ-
ਦਿਗਮ੍ਬਰ ਦਸ਼ਾ ਹੋਤੀ ਹੈ; ਉਸਮੇਂ ਕਭੀ ਅਪਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ .
ਕਭੀ ਭੀ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਸਹਿਤ ਮੁਨਿ ਨਹੀਂ ਹੋਤੇ .
ਹਿਂਸਾ– (੧) ਵਾਸ੍ਤਵਮੇਂ ਰਾਗਾਦਿਭਾਵੋਂਕਾ ਪ੍ਰਗਟ ਨ ਹੋਨਾ ਸੋ ਅਹਿਂਸਾ
ਜੈਨਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਂਕਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਰਹਸ੍ਯ ਹੈ .