ਪਰਿਣਤਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰ ਵਰ੍ਤਤੀ ਹੀ ਹੈ .
ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਮਾਨ ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਭਾਵੋਂਕੀ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿ ਹੋਨਾ ਸੋ ਭਾਵਹਿਂਸਾ ਹੈ .
ਵੀਤਰਾਗੀ ਮੁਨਿ (ਸਾਧੁ) ਯਹ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰਕੀ ਹਿਂਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ; ਇਸਲਿਯੇ
ਉਨਕੋ (੧) ਅਹਿਂਸਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤ
ਹੋਤਾ ਹੈ . ਅਨ੍ਯ ਕਿਸੀ ਵਸ੍ਤੁਕੀ ਤੋ ਬਾਤ ਹੀ ਕ੍ਯਾ, ਕਿਨ੍ਤੁ ਮਿਟ੍ਟੀ ਔਰ
ਪਾਨੀ ਭੀ ਦਿਯੇ ਬਿਨਾ ਗ੍ਰਹਣ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ; ਇਸਲਿਯੇ ਉਨਕੋ (੩)
ਅਚੌਰ੍ਯਮਹਾਵ੍ਰਤ ਹੋਤਾ ਹੈ . ਸ਼ੀਲਕੇ ਅਠਾਰਹ ਹਜਾਰ ਭੇਦੋਂਕਾ ਸਦਾ ਪਾਲਨ
ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਚੈਤਨ੍ਯਰੂਪ ਆਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਮੇਂ ਲੀਨ ਰਹਤੇ ਹੈਂ; ਇਸਲਿਯੇ
ਉਨਕੋ (੪) ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯ (ਆਤ੍ਮ-ਸ੍ਥਿਰਤਾਰੂਪ) ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਹੋਤਾ ਹੈ
ਪ੍ਰਕਾਰਕੀ ਹਿਂਸਾ ਨ ਕਰਨਾ ਸੋ ਅਹਿਂਸਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਹੈ–ਇਤ੍ਯਾਦਿ
ਇਸਲਿਯੇ ਪ੍ਰਮਾਦ ਨ ਹੋਨੇ ਪਰ ਭੀ ਮੁਨਿਰਾਜ ਨਦੀ ਤਥਾ ਝਰਨੇ ਆਦਿਕਾ
ਪ੍ਰਾਸੁਕ ਹੁਆ ਜਲ, ਭਸ੍ਮ (ਰਾਖ) ਤਥਾ ਅਪਨੇ ਆਪ ਗਿਰੇ ਹੁਏ ਸੇਮਲ
ਕੇ ਫਲ ਔਰ ਤੁਮ੍ਬੀਫਲ ਆਦਿਕਾ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ ਸਕਤੇ ਹੈਂ –ਐਸਾ
‘‘ਸ਼੍ਲੋਕਵਾਰ੍ਤਿਕਾਲਂਕਾਰ’’ ਕਾ ਅਭਿਮਤ ਹੈ