वळी दशावतारचरित्रमां ‘‘बद्धवा पद्मासनं यो नयनयुगमिदं न्यस्यनासाग्रदेशे’’ इत्यादि
बुद्धावतारनुं स्वरूप अरिहंतदेव जेवुं लख्युं छे. हवे जो एवुं स्वरूप पूज्य छे, तो अरिहंतदेव
सहज पूज्य थया.
वळी काशीखंडमां देवदासराजाने संबोधी राज्य छोडाव्युं, त्यां नारायण तो विनयकीर्ति
यती थयो, लक्ष्मीने तो विनयथी अर्जिका करी, तथा गरुडने श्रावक कर्यो, एवुं कथन छे. हवे
जो संबोधन करवा काळे जैनवेष बनाव्यो, तो जैन हितकारी अने प्राचीन प्रतिभासे छे. वळी
प्रभासपुराणमां कह्युं छे केः —
भवस्य पश्चिमे भागे वामनेन तपः कृतम् ।
तेनैव तपसाकृष्टः शिवः प्रत्यक्षतां गतः ।।१।।
पद्मासनसमासीनः श्याममूर्तिदिगम्बरः ।
नेमिनाथः शिवेन्येवं नाम चक्रेअस्य वामनः ।।२।।
कलिकाले महाघोरे सर्व पापप्रणाशकः ।
दर्शनात्स्पर्शनादेव कोटियज्ञफलप्रदः ।।३।।
अहीं वामनने पद्मासनस्थदिगंबर नेमिनाथनुं दर्शन थवानुं कह्युं, तेनुं ज नाम शिव
कह्युं, तथा तेना दर्शनादिकथी कोटियज्ञनुं फळ कह्युं. हवे एवा नेमिनाथनुं स्वरूप तो जैनो प्रत्यक्ष
माने छे, ते प्रमाण ठर्युं.
वळी प्रभासपुराणमां कह्युं छे केः —
रेवताद्रौ जिनो नेमिर्युगादिर्विमलाचले ।
ऋषीणामाश्रमादेव मुक्तिमार्गस्य कारणम् ।।१।।
अहीं नेमिनाथने जिन कह्या, तेना स्थानने मोक्षना कारणरूप ॠषिनो आश्रम कह्यो,
तथा युगादिना स्थानने पण एवो ज कह्यो, तेथी ते उत्तम – पूज्य ठर्या.
वळी नगरपुराणमां भवावताररहस्यमां कह्युं छे केः —
१अकारादिहकारान्तं मुर्द्धाधोरेफ संयुतम् ।
नादविन्दुकलाक्रान्तं चंद्रमण्डलसन्निभम् ।।१।।
एतद्देवि परं तत्त्वं यो विजानातितत्त्वतः ।
संसारबन्धनं छित्वा स गच्छेत्परमां गतिम् ।।२।।
१.हे देवी! अर्हं एवा आ परमतत्त्वने जे वस्तुतः जाणे छे ते संसारना बंधन कापीने परमधामने
पामे छे.
पांचमो अधिकारः अन्यमत निराकरण ][ १४१