नथी, अने व्रतादि नाम धरावी त्यां नानाप्रकारना शृंगार बनावे छे. इष्ट भोजनादि करे छे,
कुतूहलादि करे छे, तथा कषाय वधारवानां कार्य करे छे, जुगार आदि महापापरूप प्रवर्ते छे.
वळी पूजनादि कार्योमां उपदेश तो ए हतो के — ‘‘सावद्यलेशो बहुपुण्यराशौ दोषाय
नालं१ — घणां पुण्यसमूहमां पापनो अंश दोषना अर्थे नथी.’’ पण ए छळवडे पूजा –
प्रभावनादि कार्योमां रात्रिमां दीपिकादिवडे, वा अनंतकायादिना संग्रहवडे, वा
अयत्नाचारप्रवृत्तिवडे, हिंसादिरूप पाप तो घणुं उपजावे, पण स्तुति – भक्ति आदि
शुभपरिणामोमां प्रवर्ते नहि, वा थोडो प्रवर्ते तो त्यां तोटो तो घणो अने नफो थोडो वा कांई
नहि. एटले एवां कार्य करवामां तो बूरुं ज देखाय छे.
वळी जिनमंदिर तो धर्मनुं स्थान छे, छतां त्यां नानाप्रकारनी कुकथाओ करवी, शयन
करवुं इत्यादि प्रमादरूप कोई प्रवर्ते छे, वळी त्यां बागबगीचादि बनावी, पोताना विषय –
कषाय पोषे छे, लोभी पुरुषने गुरु मानी दानादि आपी तेमनी असत्य स्तुतिवडे पोतानुं
महंतपणुं माने छे, इत्यादि प्रकार वडे पोताना विषय कषायने तो वधारे छे, अने धर्म माने
छे, पण जैनधर्म तो वीतरागभावरूप छे, तेमां आवी विपरीत प्रवृत्ति मात्र काळदोषथी ज
जोवामां आवे छे.
ए प्रमाणे कुधर्मसेवननो निषेध कर्यो.
हवे तेमां मिथ्यात्वभाव केवी रीते छे, ते अहीं कहीए छीए —
तत्त्वश्रद्धानमां प्रयोजनभूत तो एक ए छे के – ‘‘रागादिक छोडवा,’ ए ज भावनुं नाम
धर्म छे. जो रागादिभावो वधारीने धर्म माने, तो त्यां तत्त्वश्रद्धान क्यां रह्युं? त्यां तो ते
जिनआज्ञाथी प्रतिकूल थयो. रागादिभाव तो पाप छे, तेने धर्म मान्यो ए ज जूठ श्रद्धान
थयुं. माटे कुधर्मसेवनमां मिथ्यात्वभाव छे.
ए प्रमाणे कुदेव – कुगुरु – कुशास्त्र सेवनमां मिथ्यात्वभावनी पुष्टता थती जाणी, अहीं तेनुं
निरूपण कर्युं.
श्री षट्पाहुडमां पण कह्युं छे के —
कुच्छियदेवं धम्मं कुच्छियलिंगं च वंदए जो दु ।
लज्जाभयगारवदो मिच्छादिट्ठी हवे सो हु ।।९२।। (मोक्षपाहुड)
अर्थः — जे कोई लज्जा, भय अने मोटाईथी पण कुत्सित्देव – धर्म – लिंगने वंदन करे
छे, ते मिथ्याद्रष्टि छे.
१ – पूज्यं जिनं त्वाऽर्चयतो जनस्य सावद्यलेशो बहुपुण्यराशौ ।
दोषाय नालं कणिका विषस्य न दूषिका शीत शिवाम्बु राशौ ।।५८।। (बृ० स्वयंभूस्तोत्र)
छठ्ठो अधिकारः कुदेव-कुगुरु-कुधर्म-निराकरण ][ १९५