‘ଐସେ ହୀ ହୈ’ ଐସା ଶ୍ରଦ୍ଧାନ ହୁଆ, ପଶ୍ଚାତ୍ ଜୈସେ ପହଲେ କହେ ଥେ ଵୈସେ ଅନେକ ପ୍ରକାରସେ ଉସ ଯଥାର୍ଥ
ଶ୍ରଦ୍ଧାନକା ଅଭାଵ ହୋତା ହୈ. ଯହ କଥନ ସ୍ଥୂଲରୂପସେ ବତଲାଯା ହୈ; ତାରତମ୍ଯସେ ତୋ କେଵଲଜ୍ଞାନମେଂ
ଭାସିତ ହୋତା ହୈ କି
ସମ୍ଯକ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାନକା ଅଭାଵ ହୋତା ହୈ. ଔର ଉସକା ଉଦଯ ନ ହୋ ତବ ଅନ୍ଯ କାରଣ ମିଲେଂ ଯା
ନ ମିଲେଂ, ସ୍ଵଯମେଵ ସମ୍ଯକ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାନ ହୋ ଜାତା ହୈ. ସୋ ଐସୀ ଅନ୍ତରଂଗ ସମଯ-ସମଯ ସମ୍ବନ୍ଧୀ
ସୂକ୍ଷ୍ମଦଶାକା ଜାନନା ଛଦ୍ମସ୍ଥକୋ ନହୀଂ ହୋତା, ଇସଲିଯେ ଇସେ ଅପନୀ ମିଥ୍ଯା-ସମ୍ଯକ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାନରୂପ
ଅଵସ୍ଥାକେ ତାରତମ୍ଯକା ନିଶ୍ଚଯ ନହୀଂ ହୋ ସକତା; କେଵଲଜ୍ଞାନମେଂ ଭାସିତ ହୋତା ହୈ.
ଦର୍ଶନମୋହକୀ ତୀନ ପ୍ରକୃତିଯୋଂକୀ ସତ୍ତା ହୋତୀ ହୈ, ସୋ ତୀନୋଂକା ଉପଶମ କରକେ ପ୍ରଥମୋପଶମ ସମ୍ଯକ୍ତ୍ଵୀ
ହୋତା ହୈ. ଅଥଵା କିସୀକେ ସମ୍ଯକ୍ତ୍ଵ ମୋହନୀଯକା ଉଦଯ ଆତା ହୈ, ଦୋ ପ୍ରକୃତିଯୋଂକା ଉଦଯ ନହୀଂ
ହୋତା, ଵହ କ୍ଷଯୋପଶମ ସମ୍ଯକ୍ତ୍ଵୀ ହୋତା ହୈ; ଉସକେ ଗୁଣଶ୍ରେଣୀ ଆଦି କ୍ରିଯା ନହୀଂ ହୋତୀ ତଥା
ଅନିଵୃତ୍ତିକରଣ ନହୀଂ ହୋତା. ତଥା କିସୀକୋ ମିଶ୍ରମୋହନୀଯକା ଉଦଯ ଆତା ହୈ, ଦୋ ପ୍ରକୃତିଯୋଂକା
ଉଦଯ ନହୀଂ ହୋତା, ଵହ ମିଶ୍ରଗୁଣସ୍ଥାନକୋ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋତା ହୈ, ଉସକେ କରଣ ନହୀଂ ହୋତେ.
ହୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରତା ହୈ, ଇସଲିଯେ ଉସକା କଥନ ଯହାଁ ନହୀଂ କିଯା ହୈ. ଇସପ୍ରକାର ସାଦି ମିଥ୍ଯାଦୃଷ୍ଟିକା
ଜଘନ୍ଯ ତୋ ମଧ୍ଯମ ଅନ୍ତର୍ମୁହୂର୍ତମାତ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିଂଚିତ୍ ନ୍ଯୂନ ଅର୍ଦ୍ଧପୁଦ୍ଗଲପରାଵର୍ତନମାତ୍ର କାଲ ଜାନନା.
ହୈ ଔର କୋଈ ନିତ୍ଯ ନିଗୋଦସେ ନିକଲକର ମନୁଷ୍ଯ ହୋକର ମିଥ୍ଯାତ୍ଵ ଛୂଟନେକେ ପଶ୍ଚାତ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁହୂର୍ତମେଂ
କେଵଲଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରତା ହୈ. ଐସା ଜାନକର ଅପନେ ପରିଣାମ ବିଗାଡ଼ନେକା ଭଯ ରଖନା ଔର ଉନକେ
ସୁଧାରନେକା ଉପାଯ କରନା.
ହୀ ସମ୍ଯକ୍ତ୍ଵକୀ ପ୍ରାପ୍ତି ହୋ ଜାତୀ ହୈ. ତଥା ବହୁତ କାଲ ତକ ମିଥ୍ଯାତ୍ଵକା ଉଦଯ ରହେ ତୋ ଜୈସୀ