ध्यायति यः परमसंयमी मुहुर्मुहुः कलेवरस्याप्यशुचित्वं वा परिभावयति, तस्य खलु
प्रतिष्ठापनसमितिरिति । नान्येषां स्वैरवृत्तीनां यतिनामधारिणां काचित् समितिरिति ।
जिनमतकुशलानां स्वात्मचिंतापराणाम् ।
सहितमुनिगणानां नैव सा गोचरा स्यात् ।।८८।।
भवभवभयध्वान्तप्रध्वंसपूर्णशशिप्रभाम् ।
जिनमततपःसिद्धं यायाः फलं किमपि ध्रुवम् ।।८9।।
कायकर्मोनो ( – शरीरनी क्रियाओनो), संसारना कारणभूत होय एवा परिणामनो तथा संसारना निमित्तभूत मननो उत्सर्ग करीने, निज आत्माने अव्यग्र ( – एकाग्र) थईने ध्यावे छे अथवा फरीफरीने कलेवरनुं ( – शरीरनुं) पण अशुचिपणुं सर्व तरफथी भावे छे, तेने खरेखर प्रतिष्ठापनसमिति होय छे. बीजा स्वच्छंदवृत्तिवाळा यतिनामधारीओने कोई समिति होती नथी.
[हवे ६५मी गाथानी टीका पूर्ण करतां टीकाकार मुनिराज त्रण श्लोक कहे छेः] [श्लोकार्थः — ] जिनमतमां कुशळ अने स्वात्मचिंतनमां परायण एवा यतिओने आ समिति मुक्तिसाम्राज्यनुं मूळ छे. कामदेवना तीक्ष्ण अस्त्रसमूहथी भेदायेला हृदयवाळा मुनिगणोने ते (समिति) गोचर नथी ज होती. ८८.
[श्लोकार्थः — ] हे मुनि! समितिओमांनी आ समितिने — के जे मुक्तिरूपी स्त्रीने वहाली छे, जे भवभवना भयरूपी अंधकारने नष्ट करवा माटे पूर्ण चंद्रनी प्रभा समान छे तथा तारी सत्-दीक्षारूपी कान्तानी ( – साची दीक्षारूपी प्रिय स्त्रीनी) सखी छे तेने — हवे प्रमोदथी जाणीने, जिनमतकथित तपथी सिद्ध थता एवा कोई (अनुपम) ध्रुव फळने तुं पामीश. ८९.