मुनीनां कायमलादित्यागस्थानशुद्धिकथनमिदम् ।
शुद्धनिश्चयतो जीवस्य देहाभावान्न चान्नग्रहणपरिणतिः । व्यवहारतो देहः विद्यते;
तस्यैव हि देहे सति ह्याहारग्रहणं भवति; आहारग्रहणान्मलमूत्रादयः संभवन्त्येव । अत
एव संयमिनां मलमूत्रविसर्गस्थानं निर्जन्तुकं परेषामुपरोधेन विरहितम् । तत्र स्थाने
शरीरधर्मं कृत्वा पश्चात्तस्मात्स्थानादुत्तरेण कतिचित् पदानि गत्वा ह्युदङ्मुखः स्थित्वा
तेना संगमां क्षांति अने मैत्री होय छे (अर्थात् आ समितियुक्त मुनिने धीरज – सहनशीलता – क्षमा अने मैत्रीभाव होय छे). हे भव्य! तुं पण मन-कमळमां सदा ते समिति धारण कर, के जेथी तुं परमश्रीरूपी कामिनीनो प्रिय कान्त थईश (अर्थात् मुक्तिलक्ष्मीने वरीश). ८७.
अन्वयार्थः — [परोपरोधेन रहिते] जेने परना उपरोध विनाना ( – बीजाथी रोकवामां न आवे एवा), [गूढे] गूढ अने [प्रासुकभूमिप्रदेशे] प्रासुक भूमिप्रदेशमां [उच्चारादित्यागः] मळादिनो त्याग होय, [तस्य] तेने [प्रतिष्ठासमितिः] प्रतिष्ठापन समिति [भवेत्] होय छे.
टीकाः — आ, मुनिओने कायमळादित्यागना स्थाननी शुद्धिनुं कथन छे.
शुद्धनिश्चयथी जीवने देहनो अभाव होवाथी अन्नग्रहणरूप परिणति नथी. व्यवहारथी (जीवने) देह छे; तेथी तेने ज देह होतां आहारग्रहण छे; आहारग्रहणने लीधे मळमूत्रादिक संभवे छे ज. तेथी ज संयमीओने मळमूत्रादिकना उत्सर्गनुं ( – त्यागनुं) स्थान जंतुरहित अने परना उपरोध रहित होय छे. ते स्थाने शरीरधर्म करीने पछी जे परमसंयमी ते स्थानथी उत्तर दिशामां केटलांक पगलां जईने उत्तरमुखे ऊभा रहीने,
१२६ ]