ध्यात्वा शुद्धं सहजविलसच्चिच्चमत्कारमेकम् ।
प्राप्नोत्युच्चैः प्रहतदुरितध्वांतसंघातरूपः ।।9२।।
‘‘[श्लोकार्थः — ] ए रीते बहिर्वचनोने त्यागीने अंतर्वचनोने अशेषतः (संपूर्णपणे) त्यागवां. — आ, संक्षेपथी योग (अर्थात् समाधि) छे — के जे योग परमात्मानो प्रदीप छे (अर्थात् परमात्माने प्रकाशनार दीवो छे).’’
वळी (आ ६७मी गाथानी टीका पूर्ण करतां टीकाकार मुनिराज श्लोक कहे छे)ः —
[श्लोकार्थः — ] भव्यजीव भवभयनी करनारी समस्त वाणीने छोडी शुद्ध सहज- विलसता चैतन्यचमत्कारनुं एकनुं ध्यान करीने, पछी, पापरूपी तिमिरसमूहने नष्ट करीने सहजमहिमावंत आनंदसौख्यनी खाणरूप एवी ते मुक्तिने अतिशयपणे प्राप्त करे छे. ९२.
अन्वयार्थः — [बंधनछेदनमारणाकुंचनानि] बंधन, छेदन, मारण ( – मारी नाखवुं), आकुंचन ( – संकोचवुं) [तथा] तथा [प्रसारणादीनि] प्रसारण ( – विस्तारवुं) इत्यादि