ਰਯਮਿਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਃ .
ਨ੍ਨ ਖਲੁ ਸਮਯਸਾਰਾਦੁਤ੍ਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ..’’
‘‘[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] ਅਧਿਕ ਕਹਨੇਸੇ ਤਥਾ ਅਧਿਕ ਦੁਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੋਂਸੇ ਬਸ ਹੋਓ, ਬਸ ਹੋਓ; ਯਹਾਁ ਇਤਨਾ ਹੀ ਕਹਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਰਮ ਅਰ੍ਥਕਾ ਏਕਕਾ ਹੀ ਨਿਰਨ੍ਤਰ ਅਨੁਭਵਨ ਕਰੋ; ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਨਿਜ ਰਸਕੇ ਵਿਸ੍ਤਾਰਸੇ ਪੂਰ੍ਣ ਜੋ ਜ੍ਞਾਨ ਉਸਕੇ ਸ੍ਫੁ ਰਾਯਮਾਨ ਹੋਨੇਮਾਤ੍ਰ ਜੋ ਸਮਯਸਾਰ ( – ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ) ਉਸਸੇ ਊਁ ਚਾ ਵਾਸ੍ਤਵਮੇਂ ਅਨ੍ਯ ਕੁਛ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ( – ਸਮਯਸਾਰਕੇ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤ ਅਨ੍ਯ ਕੁਛ ਭੀ ਸਾਰਭੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ) .’’
ਔਰ (ਇਸ ੮੩ਵੀਂ ਗਾਥਾਕੀ ਟੀਕਾ ਪੂਰ੍ਣ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਟੀਕਾਕਾਰ ਮੁਨਿਰਾਜ ਸ਼੍ਲੋਕ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ) : —
[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] ਅਤਿ ਤੀਵ੍ਰ ਮੋਹਕੀ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸੇ ਜੋ ਪੂਰ੍ਵਮੇਂ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤ (ਕਰ੍ਮ) ਉਸਕਾ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਮਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਦ੍ਬੋਧਾਤ੍ਮਕ (ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪ) ਐਸੇ ਉਸ ਆਤ੍ਮਾਮੇਂ ਆਤ੍ਮਾਸੇ ਨਿਤ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤਾ ਹੂਁ .੧੧੧.
ਗਾਥਾ : ੮੪ ਅਨ੍ਵਯਾਰ੍ਥ : — [ਵਿਰਾਧਨਂ ] ਜੋ (ਜੀਵ) ਵਿਰਾਧਨਕੋ [ਵਿਸ਼ੇਸ਼ੇਣ ]
੧੫੮ ]