७६ ] [ प्रवचन रत्नाकर भाग-२ स्वरूपमां सावधानी ते सफळ (मोक्ष माटे) छे. प्रवचनसार गाथा ११६ मां सफळ अने अफळ जुदी रीते संसारनी अपेक्षाथी आवे छे. त्यां पुण्य-पापना भावनुं (मोह सहित क्रियानुं) सफळपणुं कह्युं छे. एटले ते वडे मनुष्यादि जे गति मळे छे ते अवश्य मळशे. अने मोहरहित आत्मानी धार्मिक क्रियानुं अफळपणुं कह्युं छे. एटले एना फळमां संसार प्राप्ति नहि मळे. आ प्रमाणे मोह वृथा छे, जूठो छे, दुःखनुं कारण छे. तथा अमोह सफळ छे, साचो छे अने सुखनुं कारण छे. एम बावीसमो कळश पूरो थयो.