१७२ ]
ततस्तैस्तं गृहान्निःसार्य तस्य मारणार्थं स कुमारः समर्पितः । तेनोक्तं नाहमद्य चतुर्दशीदिने
जीवघातं करोमि । ततस्तलारैः स नीत्वा राज्ञः कथितः, देव ! अयं राजकुमारं न मारयति ।
तेन च राज्ञः कथितं सर्पदृष्टो मृतः श्मशाने निक्षिप्तः सर्वोषधिमुनिशरीरस्य१ वायुना
पुनर्जीवितोऽहं तत्पार्श्वे चतुर्दशीदिवसे मया जीवाहिंसाव्रतं गृहीतमतोऽद्य न मारयामि देवो यज्जानाति तत्करोतु । अस्पृश्यचाण्डालस्य२ व्रतमिति संचिन्त्य रुष्टेन राज्ञा द्वावपि गाढं बन्धयित्वा सुमारद्रहे३ निक्षेपितौ । तत्र मातङ्गस्य प्राणात्ययेऽप्यहिंसाव्रतपरित्यजतो
व्रतमाहात्म्याज्जलदेवतया जलमध्ये ४सिंहासनमणिमण्डपिकादुन्दभिसाधुकारादिप्रातिहार्यादिकं -
कांदिसंग्रहः कृतं । महाबलराजेन चैतदाकर्ण्य भीतेन पूजयित्वा निजच्छत्रतले स्नापयित्वा५ स
स्पृश्यो विविष्ट५ कृत इति प्रथमाणुव्रतस्य ।
तेमणे (कोटवाळोए) तेने घर बहार काढीने, मारवा माटे ते कुमारने तेने सोंप्यो.
तेणे (मातंगे) कह्युंः ‘‘आजे चौदशना दिवसे हुं जीवनो घात करीश नहि.’’ पछी कोटवालोए तेने राजा पासे लई जईने कह्युंः ‘‘देव! आ राजकुमारने मारतो नथी.’’
तेणे (चांडाळे) राजाने कह्युंः ‘‘सर्पदंशथी मरेलो समजी मने स्मशानमां नाखवामां आव्यो हतो, त्यां सर्व औषधिमय मुनिना शरीरना वायुथी हुं फरी जीवतो थयो अने तेमनी (मुनिनी) पासे चतुर्दशीना दिवसे जीवने नहि मारवानुं में अहिंसाव्रत ग्रहण कर्युं छे. तेथी आजे हुं राजकुमारने मारीश नहि. देवने जे सूझ पडे ते करे.’’
‘अस्पृश्य चांडालने वळी व्रत’! एम विचारीने क्रोधे भरायेला राजाए बंनेय (चांडाल अने कुमार बंनेने) मजबूत बंधावीने बाळको मारवाना तळावमां फेंकाव्या. ते बंनेमां मातंगे प्राणनो नाश थवाने वखते पण अहिंसाव्रत छोड्युं नहि. तेथी व्रतना माहात्म्यथी जळदेवताए जळनी अंदर सिंहासन, मणिमय मंडप, दुन्दुभि, साधुकारादि प्रातिहार्यादि कर्यां. महाबलि राजा ते सांभळीने भय पाम्यो अने तेनो सत्कार करीने तेने पोताना छत्रनी नीचे स्नान करावीने तेने स्पृश्य बनाव्यो. आ प्रमाणे प्रथम अणुव्रतनी कथा छे. १. १. शरीरस्पर्शि घ । २. चाण्डालस्यापि घ । ३. शिशुमारहृदे पाठः ग-घ पुस्तके । ४. सिंहासनमणिमण्डपिकादेवदुंदुभि-साधुकारादिप्रातिहार्यकृतं घ । ५. स्थापयित्वा ग । ६. स स्पृश्यो विशिष्टः कृतः इति घ ।