१२४समाधितंत्र
टीका — गौरौऽहं स्थूलोऽहं कृशोवाऽहमित्यनेन प्रकारेणाङ्गेन विशेषणेन अविशेषयन् विशिष्टं अकुर्वन्नात्मानं धारयेत् चित्तेऽविचलं भावयेत् नित्यं सर्वदा । कथम्भूतं ? केवलज्ञप्तिविग्रहं केवलज्ञानस्वरूपं । अथवा केवला रूपादिरहिता ज्ञप्तिरेवोपयोग एव विग्रहः स्वरूपं यस्य ।।७०।।
यश्चैवं विधमात्मानमेकाग्रमनसा भावयेत्तस्यैव मुक्तिर्नान्यस्येत्याह —
अन्वयार्थ : — (अहं) हुं (गौरः) गोरो छुं, (स्थूलः) जाडो छुं, (वा कृशः) अथवा पातळो (इति) एवी रीते (अंगेन) शरीर साथे (आत्मानं) आत्माने (अविशेषयन्) एकरूप नहि करतां (नित्यं) सदा (आत्मानं) पोताना आत्माने (केवलज्ञप्तिविग्रहम्) केवल ज्ञानरूप शरीरवाळो (धारयेत्) धारवो – मानवो.
टीका : — हुं गोरो छुं, हुं स्थूल (जाडो) छुं के हुं कृश (पातळो) छुं – एवा प्रकारे शरीर वडे आत्माने, विशेषरूपे एटले विशिष्टरूपे नहि मानी (तेने) धारवो अर्थात् चित्तमां तेने नित्य – सर्वदा अविचलपणे भाववो. केवा (आत्माने)? केवल ज्ञानविग्रहरूप एटले केवल ज्ञान – स्वरूप अर्थात् केवल रूपादिरहित ज्ञप्ति ज – उपयोग ज जेनुं विग्रह एटले स्वरूप छे तेवा आत्माने (चित्तमां धारवो).
भावार्थ : — गोरापणुं, स्थूलपणुं, कृशपणुं वगेरे अवस्थाओ शरीरनी छे – पुद्गलनी छे, आत्मानी नथी. आ शरीरनी अवस्थाओ साथे आत्माने एकरूप नहि मानवो अर्थात् ते अवस्थाओने आत्मानुं स्वरूप नहि मानवुं. तेने शरीरथी भिन्न, रूपादिरहित अने केवल ज्ञानस्वरूप ज समजवो अने ते स्वरूपे ज तेनुं निरंतर चित्तमां ध्यान करवुं. ७०.
जे एवा प्रकारना आत्मानी एकाग्र मनथी भावना करे तेने ज मुक्ति होय छे. बीजा कोईने नहि – ते कहे छेः — ✽