भुंक्ते च, एकद्रव्यत्वेन ततोऽनन्यत्वे सति तन्मयश्च भवति; ततः परिणामपरिणामिभावेन तत्रैव कर्तृकर्मभोक्तृभोग्यत्वनिश्चयः ।
स भवति नापरस्य परिणामिन एव भवेत् ।
स्थितिरिह वस्तुनो भवतु कर्तृ तदेव ततः ।।२११।।
तथाप्यपरवस्तुनो विशति नान्यवस्त्वन्तरम् ।
स्वभावचलनाकुलः किमिह मोहितः क्लिश्यते ।।२१२।।
( – रागादिपरिणामरूप अने प्रदेशोना व्यापाररूप) एवुं जे आत्मपरिणामात्मक कर्म तेने करे छे तथा दुःखस्वरूप एवुं जे चेष्टारूप कर्मनुं आत्मपरिणामात्मक फळ तेने भोगवे छे, अने एकद्रव्यपणाने लीधे तेमनाथी अनन्य होवाथी तन्मय (ते-मय) छे; माटे परिणाम -परिणामीभावथी त्यां ज कर्ता-कर्मपणानो अने भोक्ता-भोग्यपणानो निश्चय छे.
श्लोकार्थः — [ननु परिणामः एव किल विनिश्चयतः कर्म] खरेखर परिणाम छे ते ज निश्चयथी कर्म छे, अने [सः परिणामिनः एव भवेत्, अपरस्य न भवति] परिणाम पोताना आश्रयभूत परिणामीनुं ज होय छे, अन्यनुं नहि (कारण के परिणामो पोतपोताना द्रव्यना आश्रये छे, अन्यना परिणामनो अन्य आश्रय नथी होतो); [इह कर्म कर्तृशून्यम् न भवति] वळी कर्म कर्ता विना होतुं नथी, [च वस्तुनः एकतया स्थितिः इह न] तेम ज वस्तुनी एकरूपे स्थिति (अर्थात् कूटस्थ स्थिति) होती नथी (कारण के वस्तु द्रव्यपर्यायस्वरूप होवाथी सर्वथा नित्यपणुं बाधासहित छे); [ततः तद् एव कर्तृ भवतु] माटे वस्तु पोते ज पोताना परिणामरूप कर्मनी कर्ता छे ( – ए निश्चय-सिद्धांत छे). २११.
हवे आगळनी गाथाओनी सूचनारूपे काव्य कहे छेः —
श्लोकार्थः — [स्वयं स्फु टत्-अनन्त-शक्तिः] जेने पोताने अनंत शक्ति प्रकाशमान छे
५००