कहानजैनशास्त्रमाळा ]
तु सर्वे भावा अहमेवेति परभावं ज्ञायकभावत्वेन प्रतिपद्यात्मानं नाशयति, तदा परभावेना- सत्त्वं द्योतयन्ननेकान्त एव नाशयितुं न ददाति १२ । यदाऽनित्यज्ञानविशेषैः खण्डितनित्यज्ञानसामान्यो नाशमुपैति, तदा ज्ञानसामान्यरूपेण नित्यत्वं द्योतयन्ननेकान्त एव तमुज्जीवयति १३ । यदा तु नित्यज्ञानसामान्योपादानायानित्यज्ञानविशेषत्यागेनात्मानं नाशयति, तदा ज्ञानविशेषरूपेणानित्यत्वं द्योतयन्ननेकान्त एव नाशयितुं न ददाति १४ ।
विश्रान्तं पररूप एव परितो ज्ञानं पशोः सीदति ।
र्दूरोन्मग्नघनस्वभावभरतः पूर्णं समुन्मज्जति ।।२४८।।
ज्ञायकभावपणे मानीने — अंगीकार करीने पोतानो नाश करे छे, त्यारे (ते ज्ञानमात्र भावनुं) परभावथी असत्पणुं प्रकाशतो थको अनेकांत ज तेने पोतानो नाश करवा देतो नथी. १२. ज्यारे आ ज्ञानमात्र भाव अनित्य ज्ञानविशेषो वडे पोतानुं नित्य ज्ञानसामान्य खंडित थयुं मानीने नाश पामे छे, त्यारे (ते ज्ञानमात्र भावनुं) ज्ञानसामान्यरूपथी नित्यपणुं प्रकाशतो थको अनेकांत ज तेने जिवाडे छे — नाश पामवा देतो नथी. १३. वळी ज्यारे ते ज्ञानमात्र भाव नित्य ज्ञानसामान्यनुं ग्रहण करवा माटे अनित्य ज्ञानविशेषोना त्याग वडे पोतानो नाश करे छे (अर्थात् ज्ञानना विशेषोनो त्याग करीने पोताने नष्ट करे छे), त्यारे (ते ज्ञानमात्र भावनुं) ज्ञानविशेषरूपथी अनित्यपणुं प्रकाशतो थको अनेकांत ज तेने पोतानो नाश करवा देतो नथी.१४.
(अहीं तत्-अतत्ना २ भंग, एक-अनेकना २ भंग, सत्-असत्ना द्रव्य - क्षेत्र - काळ - भावथी एम बताव्युं के — एकांतथी ज्ञानमात्र आत्मानो अभाव थाय छे अने अनेकांतथी आत्मा जीवतो रहे छे; अर्थात् एकांतथी आत्मा जे स्वरूपे छे ते स्वरूपे समजातो नथी, स्वरूपमां परिणमतो नथी, अने अनेकांतथी ते वास्तविक स्वरूपे समजाय छे, स्वरूपमां परिणमे छे.)
अहीं नीचे प्रमाणे (१४ भंगोना कळशरूपे) १४ काव्यो पण कहेवामां आवे छेः —
(प्रथम, पहेला भंगना कळशरूपे काव्य कहेवामां आवे छेः — )
श्लोकार्थः — [बाह्य - अर्थैः परिपीतम्] बाह्य पदार्थो वडे समस्तपणे पी जवामां आवेलुं,
८ भंग, अने नित्य - अनित्यना २ भंग — एम बधा मळीने १४ भंग थया. आ चौद भंगोमां