स्वयं साधकसिद्धरूपोभयपरिणामित्वात् । तत्र यत्साधकं रूपं स उपायः, यत्सिद्धं रूपं
स उपेयः । अतोऽस्यात्मनोऽनादिमिथ्यादर्शनज्ञानचारित्रैः स्वरूपप्रच्यवनात् संसरतः सुनिश्चल-
परिगृहीतव्यवहारसम्यग्दर्शनज्ञानचारित्रपाकप्रकर्षपरम्परया क्रमेण स्वरूपमारोप्यमाणस्यान्त- र्मग्ननिश्चयसम्यग्दर्शनज्ञानचारित्रविशेषतया साधकरूपेण तथा परमप्रकर्षमकरिकाधिरूढ-
साथे मेळवाळी) द्रष्टि वडे स्वयमेव देखता थका, [स्याद्वाद - शुद्धिम् अधिकाम् अधिगम्य] स्याद्वादनी अत्यंत शुद्धिने जाणीने, [जिन - नीतिम् अलङ्घयन्तः] जिननीतिने (जिनेश्वरदेवना मार्गने) नहि उल्लंघता थका, [सन्तः ज्ञानीभवन्ति] सत्पुरुषो ज्ञानस्वरूप थाय छे.
भावार्थः — जे सत्पुरुषो अनेकांत साथे सुसंगत द्रष्टि वडे अनेकांतमय वस्तुस्थितिने देखे छे, तेओ ए रीते स्याद्वादनी शुद्धिने पामीने – जाणीने, जिनदेवना मार्गने – स्याद्वादन्यायने – नहि उल्लंघता थका, ज्ञानस्वरूप थाय छे. २६५.
(आ रीते स्याद्वाद विषे कहीने, हवे आचार्यदेव उपाय - उपेयभाव विषे थोडुं कहे छेः — )
हवे आनो ( – ज्ञानमात्र आत्मवस्तुनो *उपाय - उपेयभाव विचारवामां आवे छे (अर्थात् आत्मवस्तु ज्ञानमात्र होवा छतां तेने उपायपणुं अने उपेयपणुं बन्ने कई रीते घटे छे ते विचारवामां आवे छे)ः —
आत्मवस्तुने ज्ञानमात्रपणुं होवा छतां पण तेने उपाय - उपेयभाव (उपाय-उपेयपणुं) छे ज; कारण के ते एक होवा छतां +पोते साधक रूपे अने सिद्ध रूपे एम बन्ने रूपे परिणमे छे. तेमां जे साधक रूप छे ते उपाय छे अने जे सिद्ध रूप छे ते उपेय छे. माटे, अनादि काळथी मिथ्यादर्शनज्ञानचारित्र वडे (मिथ्यादर्शन, मिथ्याज्ञान अने मिथ्याचारित्र वडे) स्वरूपथी च्युत होवाने लीधे संसारमां भ्रमण करतां, सुनिश्चळपणे ग्रहण करेलां व्यवहारसम्यग्दर्शन- ज्ञानचारित्रना पाकना प्रकर्षनी परंपरा वडे अनुक्रमे स्वरूपमां आरोहण कराववामां आवता आ आत्माने, अंतर्मग्न जे निश्चयसम्यग्दर्शनज्ञानचारित्ररूप भेदो ते - पणा वडे पोते साधक रूपे
६१६
* उपेय एटले पामवायोग्य, अने उपाय एटले पामवायोग्य जेनाथी पमाय ते. आत्मानुं शुद्ध ( – सर्व कर्म रहित) स्वरूप अथवा मोक्ष ते उपेय छे अने मोक्षमार्ग ते उपाय छे.
+आत्मा परिणामी छे अने साधकपणुं तथा सिद्धपणुं ए बन्ने तेना परिणाम छे.