kahānajainashāstramāḷā ]
मादानोज्झनशून्यमेतदमलं ज्ञानं तथावस्थितम् ।
शुद्धज्ञानघनो यथाऽस्य महिमा नित्योदितस्तिष्ठति ।।२३५।।
ja dhyānamān laīne chittane ekāgra – sthir karavun, pharī pharī teno ja abhyās karavo, te bījā prakāranun dekhavun chhe. ā dekhavun apramatta dashāmān hoy chhe. jyān sudhī evā abhyāsathī kevaḷagnān na ūpaje tyān sudhī te abhyās nirantar rahe. ā, dekhavāno bījo prakār thayo. ahīn sudhī to pūrṇa gnānanun shuddhanayanā āshraye parokṣha dekhavun chhe. kevaḷagnān ūpaje tyāre sākṣhāt
dekhavun thāy chhe te trījā prakāranun dekhavun chhe. te sthitimān gnān sarva vibhāvothī rahit thayun thakun sarvanun dekhanār - jāṇanār chhe, tethī ā trījā prakāranun dekhavun te pūrṇa gnānanun pratyakṣha dekhavun chhe.
shlokārthaḥ — [अन्येभ्यः व्यतिरिक्त म्] anya dravyothī bhinna, [आत्म-नियतं] potāmān ja niyat, [पृथक् - वस्तुताम् बिभ्रत्] pr̥uthak vastupaṇāne dhāratun ( – vastunun svarūp sāmānyavisheṣhātmak hovāthī pote paṇ sāmānyavisheṣhātmakapaṇāne dhāraṇ karatun), [आदान - उज्झन-शून्यम्] grahaṇ - tyāg rahit, [एतत् अमलं ज्ञानं] ā amal ( – rāgādik maḷathī rahit) gnān [तथा - अवस्थितम् यथा] evī rīte avasthit ( – nishchaḷ rahelun) anubhavāy chhe ke jevī rīte [मध्य - आदि - अन्त - विभाग - मुक्त - सहज-स्फार - प्रभा - भासुरः अस्य शुद्ध - ज्ञान - घनः महिमा] ādi-madhya - antarūp vibhāgothī rahit evī sahaj phelāyelī prabhā vaḍe dedīpyamān evo eno shuddhagnānaghanarūp mahimā [नित्य - उदितः तिष्ठति] nitya - udit rahe ( – shuddha gnānanā puñjarūp mahimā sadā udayamān rahe).
bhāvārthaḥ — gnānanun pūrṇa rūp sarvane jāṇavun te chhe. te jyāre pragaṭ thāy chhe tyāre sarva visheṣhaṇo sahit pragaṭ thāy chhe; tethī tenā mahimāne koī bagāḍī shakatun nathī, sadā udayamān rahe chhe. 235.
‘āvā gnānasvarūp ātmānun ātmāmān dhāraṇ karavun te ja grahavāyogya sarva grahyun ane tyāgavāyogya sarva tyāgyun’ — evā arthanun kāvya have kahe chheḥ —