असुहो सुहो व फासो ण तं भणदि फु ससु मं ति सो चेव । ण य एदि विणिग्गहिदुं कायविसयमागदं फासं ।।३७९।। असुहो सुहो व गुणो ण तं भणदि बुज्झ मं ति सो चेव । ण य एदि विणिग्गहिदुं बुद्धिविसयमागदं तु गुणं ।।३८०।। असुहं सुहं व दव्वं ण तं भणदि बुज्झ मं ति सो चेव । ण य एदि विणिग्गहिदुं बुद्धिविसयमागदं दव्वं ।।३८१।। एयं तु जाणिऊणं उवसमं णेव गच्छदे मूढो ।
यह जानकर भी मूढ जीव पावे नहिं उपशम अरे ! शिव बुद्धिको पाया नहीं वह पर ग्रहण करना चहे।।३८२।।
गाथार्थ : — [बहुकानि ] बहुत प्रकारके [निन्दितसंस्तुतवचनानि ] निन्दाके और स्तुतिके वचनरूपमें [पुद्गलाः ] पुद्गल [परिणमन्ति ] परिणमित होते हैं; [तानि श्रुत्वा पुनः ] उन्हें सुनकर अज्ञानी जीव [अहं भणितः ] ‘मुझसे कहा’ ऐसा मानकर [रुष्यति तुष्यति च ] रोष और संतोष करता है (अर्थात् क्रोध करता है और प्रसन्न होता है)।