stavanamāḷā ][ 181
rāg – roṣhako chhoḍ sayāne, sāt vyasan dukhadāī;
antasamay men samatā dhāro, par – bhav – panth sahāī. 11
karma mahāduṭh bairī mero, tā setī dukh pāvai;
tan – piñjaramen bandha kiyo mohi, yāson kaun chhuḍāvai.
bhūkh – tr̥uṣhā dukh ādi anekan, is hī tan men gāḍhai;
mr̥utyu – rāj ab āy dayākar, tan piñjarason kāḍhai. 12
nānā vastrābhūṣhaṇ mainne, is tanako paharāye;
gandh sugandhit attar lagāye, ṣhaṭras ashan karāye.
rāt dinā main dās hoy kar, sev karī tan kerī;
so tan mere kām na āyo, bhūl rahyo nidhi merī. 13
mr̥utyu – rāy ko saran pāy, tan nūtan eso pāūn;
jāme samyakratan tīn lahi, āṭhon karma khapāūn.
dekho tan sam aur kr̥utaghnī, nāhin sunyo jagamāhīn;
mr̥utyusamay men ye hī parijan, sab hī hain duḥkhadāī. 14
yah sab moh baḍhāvan hāre, jiyako duragati – dātā;
inase mamat nivāro jiyarā, jo chāho sukh – sātā.
mr̥utyu – kalpadrum pāy sayāne, māṅgo ichchhā jetī;
samatā dharakar mr̥utyu karo to, pāvo sampatti tetī. 15
chau ārādhan sahit prāṇ taj, tau ye padavī pāvo;
hari pratihari chakrī tīrtheshvar, svarga – mukti men jāvo.
mr̥utyu – kalpadrum sam nahin dātā, tīnon lok mañjhāre;
tāko pāy kalesh karo mat, janma-javāhar hāre. 16