तथैवातिमुक्तभट्टारकैरपि कथितमिति निश्चित्य कंसाय स्वकीयं बालकं दत्तम् । तथा
शेषभव्यैरपि जिनागमे शंका न कर्तव्येति । इदं व्यवहारेण निःशंकितत्वं व्याख्यानम् । निश्चयेन
पुनस्तस्यैव व्यवहारनिःशंकागुणस्य सहकारित्वेनेहलोकपरलोकात्राणागुप्तिमरणव्याधि-
वेदनाऽऽकस्मिक अभिधानभयसप्तकं मुक्त्वा घोरोपसर्गपरीषहप्रस्तावेऽपि शुद्धोपयोगलक्षण-
निश्चयरत्नत्रयभावनैव निःशंकगुणो ज्ञातव्य इति ।।१।।
अथ निष्कांक्षितागुणं कथयति । इहलोकपरलोकाशारूपभोगाकांक्षानिदानत्यागेन
केवलज्ञानाद्यनन्तगुणव्यक्तिरूपमोक्षार्थं दानपूजातपश्चरणाद्यनुष्ठानकरणं निष्कांक्षागुणो भण्यते ।
तथानन्तमतीकन्याकथा प्रसिद्धा । द्वितीया च सीतामहादेवीकथा । सा कथ्यते । सीता यदा
लोकापवादपरिहारार्थं दिव्ये शुद्धा जाता तदा रामस्वामिना दत्तं पट्टमहादेवीविभूतिपदं त्यक्त्वा
सकलभूषणानगारकेवलिपादमूले कृतान्तवक्रादिराजभिस्तथा बहुराज्ञीभिश्च सह जिनदीक्षां
पण कह्युं छे; — एम निश्चय करीने कंसने पोतानुं बाळक आप्युं. ते ज प्रमाणे बीजा
भव्य जीवोए पण जिनागममां शंका न करवी.
आ व्यवहारनयथी१ निःशंकित अंगनुं व्याख्यान कर्युं. निश्चयथी तो, ते ज
व्यवहार – निःशंकितगुणना सहकारीपणा वडे आ लोकनो भय, परलोकनो भय, अरक्षानो
भय, अगुप्तिनो भय, मरणनो भय, व्याधि – वेदनानो भय अने अकस्मातनो भय — ए
सात भयो छोडीने घोर उपसर्ग के परिषह आववा छतां पण शुद्धोपयोगरूप
निश्चयरत्नत्रयनी भावना ते ज निःशंकितगुण जाणवो. १.
हवे, निष्कांक्षितगुणनुं कथन करे छेः — आ लोक अने परलोकनी तृष्णारूप
भोगाकांक्षानिदानना त्याग वडे केवळज्ञानादि अनंत गुणोनी प्रगटतारूप मोक्षने माटे दान,
पूजा, तपश्चरण वगेरे आचरण करवां ते निःकांक्षितगुण कहेवाय छे. आ गुणमां
अनन्तमती कन्यानी कथा२ प्रसिद्ध छे. बीजी सीता महादेवीनी२ कथा छे. ते कहेवामां आवे
छेः — ज्यारे सीता लोकोनी निंदा दूर करवा माटे अग्निकुंडमां प्रवेशीने शुद्ध (निर्दोष)
थयां त्यारे रामचंद्रे आपेल पट्ट – महाराणी – विभूतिपद छोडीने, सकलभूषण नामना
केवळज्ञानी मुनिना पादमूलमां, कृतान्तवक्र वगेरे राजाओ अने घणी राणीओनी साथे
१. जेने निश्चयनिशंकितगुण प्रगटे तेने आ उपचार लागु पडे, एम समजवुं.
२. मोक्षमार्गप्रकाशक अ. ८ पा. २७६ मां उपचारनुं स्वरूप बताव्युं छे, ते आ कथाओने लागु पडे छे.
मोक्षमार्ग अधिकार [ १९१