गृहीत्वा शशिप्रभाधार्मिकासमुदायेन सह ग्रामपुरखेटकादिविहारेण भेदाभेदरत्नत्रयभावनया
द्विषष्टिवर्षाणि जिनसमयप्रभावनां कृत्वा पश्चादवसाने त्रयस्त्रिंशद्दिवसपर्यन्तं निर्विकार-
परमात्मभावनासहितं संन्यासं कृत्वाऽच्युताभिधानषोडशस्वर्गे प्रतीन्द्रतां याता । ततश्च
निर्मलसम्यक्त्वफलं दृष्ट्वा धर्मानुरागेण नरके रावणलक्ष्मणयोः संबोधनं कृत्वेदानीं स्वर्गे
तिष्ठति । अग्रे स्वर्गादागत्य सकलचक्रवर्ती भविष्यति । तौ च रावणलक्ष्मीधरौ तस्य पुत्रौ
भविष्यतः । ततश्च तीर्थंकरपादमूले पूर्वभवान्तरं दृष्ट्वा पुत्रद्वयेन सह परिवारेण च सह
जिनदीक्षां गृहीत्वा भेदाभेदरत्नत्रयभावनया पञ्चानुत्तरविमाने त्रयोप्यहमिन्द्रा भविष्यन्ति ।
तस्मादागत्य रावणस्तीर्थकरो भविष्यति, सीता च गणधर इति, लक्ष्मीधरो धातकीखण्डद्वीपे
तीर्थकरो भविष्यति । इति व्यवहारनिष्कांक्षितागुणो विज्ञातव्यः । निश्चयेन पुनस्तस्यैव
व्यवहारनिष्कांक्षागुणस्य सहकारित्वेन दृष्टश्रुतानुभूतपञ्चेन्द्रियभोगत्यागेन निश्चयरत्नत्रय-
भावनोत्पन्नपारमार्थिकस्वात्मोत्थसुखामृतरसे चित्तसन्तोषः स एव निष्कांक्षागुण इति ।।२।।
जिनदीक्षा लईने, शशिप्रभा वगेरे आर्यिकाओना समूह साथे, ग्राम, पुर, खेटक आदिमां
विहार करतां थकां, भेदाभेदरत्नत्रयनी भावनाथी बासठ वर्ष सुधी जैनमतनी प्रभावना
करीने पछी अंत समये तेत्रीस दिवस सुधी निर्विकार परमात्मानी भावना सहित संन्यास
करीने ( – समाधिमरण करीने) अच्युत नामना सोळमा स्वर्गमां प्रतीन्द्र थयां; अने पछी
निर्मळ सम्यक्त्वनुं फळ देखीने धर्मानुरागथी नरकमां रावण अने लक्ष्मणने संबोधन करीने
अत्यारे स्वर्गमां (रह्यां) छे. आगळ उपर स्वर्गमांथी नीकळीने सीतानो जीव चक्रवर्ती थशे;
रावण अने लक्ष्मणना जीव तेना (सीताना जीवना) पुत्रो थशे. पछी तीर्थंकरदेवना
पादमूलमां पोताना पूर्वभव जोईने, परिवार सहित बन्ने पुत्रो तथा सीतानो जीव
जिनदीक्षा लईने भेदाभेदरत्नत्रयनी भावनाथी पंच अनुत्तर विमानमां त्रणे जणा
अहमिन्द्रो थशे. त्यांथी नीकळीने रावण तीर्थंकर थशे अने सीता (तेमना) गणधर थशे.
लक्ष्मण धातकीखंडद्वीपमां तीर्थंकर थशे. आ प्रमाणे व्यवहार निष्कांक्षितगुण जाणवो.
निश्चयथी तो, ते ज व्यवहार निःकांक्षितगुणना सहकारीपणाथी
१, द्रष्ट, श्रुत अने अनुभूत
पंचेन्द्रिय – भोगोनो त्याग करीने, निश्चयरत्नत्रयनी भावनाथी उत्पन्न पारमार्थिक
निजात्मजनित सुखामृतना रसमां चित्तनो संतोष ते ज निष्कांक्षितगुण छे. २.
१. सहकारीपणाथी = निमित्तपणाथी; निमित्त उपादानमां कांई विशिष्टता लावतुं नथी, पण ते ज
प्रकारना उचित निमित्तनी सन्निधि होय छे. (जुओ, श्री प्रवचनसार गाथा ९५ टीका पा. १७२
आवृत्ति बीजी.)
१९२ ]
बृहद् – द्रव्यसंग्रह