दर्पणस्थानीय वेदशास्त्रोमां कहेला प्रतिबिंब – स्थानीय परमाणु आदि अनंत सूक्ष्म
पदार्थोनुं कोई पण काळे परिज्ञान थतुं नथी. ए रीते कह्युं पण छे के — ‘जे पुरुषने स्वयं
बुद्धि नथी, तेने शास्त्र शुं (उपकार१) करी शके? केम के नेत्ररहित पुरुषने दर्पण शुं
उपकार२ करे?
ए रीते अहीं, संक्षेपमां सर्वज्ञनी सिद्धि जाणवी.
आ प्रमाणे पदस्थ, पिंडस्थ, रूपस्थ — ए ध्यानोना ध्येयभूत सकल परमात्मा
श्रीजिन – भट्टारकना व्याख्यानथी आ गाथा समाप्त थई. ५०.
हवे, सिद्ध समान निज परमात्मतत्त्वमां परम समरसीभाव जेनुं लक्षण छे एवा
रूपातीत नामना निश्चयध्याननुं परंपराए कारणभूत एवुं, मुक्तिप्राप्त एवा सिद्धपरमेष्ठीनी
भक्तिरूप, ‘णमो सिद्धाणं’ ए पदना उच्चारणरूप लक्षणवाळुं जे पदस्थ ध्यान, तेना
ध्येयभूत सिद्धपरमेष्ठीनुं स्वरूप कहे छेः —
परमाण्वाद्यनन्तसूक्ष्मपदार्थानां क्कापिकाले परिज्ञानं न भवति । तथा चोक्तं ‘‘यस्य नास्ति स्वयं
प्रज्ञा शास्त्रं तस्य करोति किम् । लोचनाभ्यां विहीनस्य दर्पणः किं करिष्यति ।।१।।’’ इति
संक्षेपेण सर्वज्ञसिद्धिरत्र बोद्धव्या । एवं पदस्थपिण्डस्थरूपस्थध्याने ध्येयभूतस्य सकलात्मनो
जिनभट्टारकस्य व्याख्यानरूपेण गाथा गता ।।५०।।
अथ सिद्धसदृशनिजपरमात्मतत्त्वपरमसमरसीभावलक्षणस्य रूपातीतनिश्चयध्यानस्य
पारम्पर्येण कारणभूतं मुक्तिगतसिद्धभक्तिरूपं ‘‘णमो सिद्धाणं’’ इति पदोच्चारणलक्षणं
यत्पदस्थं ध्यानं तस्य ध्येयभूतं सिद्धपरमेष्ठीस्वरूपं कथयति : —
णट्ठट्ठकम्मदेहो लोयालोयस्स जाणओ दट्ठा ।
पुरिसायारो अप्पा सिद्धो झाएह लोयसिहरत्थो ।।५१।।
१. अहीं निमित्त अकिंचित्कर छे, एम सिद्ध कर्युं छे.
२. श्री हितोपदेश पृष्ठ १०५.
आठ करम अर देह नशाय, लोकालोक देखि जो ज्ञाय;
पुरुषाकार आत्मा सिद्ध, ध्यावो लोक – शिखर – स्थित इद्ध. ५१.
मोक्षमार्ग अधिकार [ २३७