आवो ते आत्मा उपाध्याय छे. वळी ते केवा छे?‘‘जदिवरवसहो’ पांचे इन्द्रियोना विषयोने
जीतवाथी निज – शुद्ध – आत्मामां प्रयत्न करवामां तत्पर एवा मुनीश्वरोमां वृषभ अर्थात्
प्रधान होवाथी यतिवरवृषभ छे. ‘‘णमो तस्स’’ ते उपाध्याय परमेष्ठीने द्रव्य अने भावरूप
नमस्कार हो.
ए रीते, उपाध्याय परमेष्ठीना व्याख्यानरूप गाथा पूर्ण थई. ५३.
हवे, निश्चय – रत्नत्रयात्मक निश्चय – ध्याननुं परंपराए कारणभूत एवुं, बाह्य –
अभ्यंतर मोक्षमार्गना साधक परमसाधुनी भक्तिरूप अने ‘णमो लोए सव्वसाहूणं’ ए
पदना उच्चारण, जपन तथा ध्यानरूप जे पदस्थ ध्यान, तेना ध्येयभूत एवा साधु
परमेष्ठीनुं स्वरूप कहे छेः —
गाथा ५४
गाथार्थः — दर्शन अने ज्ञानथी पूर्ण, मोक्षमार्गस्वरूप, सदा शुद्ध एवा चारित्रने
जे साधे छे, ते मुनि – ‘साधु परमेष्ठी’ छे, तेमने मारा नमस्कार हो.
‘‘जदिवरवसहो’’ पञ्चेन्द्रियविषयजयेन निजशुद्धात्मनि यत्नपराणां यतिवराणां मध्ये वृषभः
प्रधानो यतिवरवृषभः । ‘णमो तस्य’’ तस्मै द्रव्यभावरूपो नमो नमस्कारोऽस्तु । इत्युपाध्याय-
परमेष्ठिव्याख्यानरूपेण गाथा गता ।।५३।।
अथ निश्चयरत्नत्रयात्मकनिश्चयध्यानस्य परम्परया कारणभूतं बाह्याभ्यन्तर-
मोक्षमार्गसाधकं परमसाधुभक्तिरूपं ‘‘णमो लोए सव्वसाहूणं’’ इति पदोच्चारणजपध्यानलक्षणं
यत् पदस्थध्यानं तस्य ध्येयभूतं साधुपरमेष्ठिस्वरूपं कथयति —
दंसणणाणसमग्गं मग्गं मोक्खस्स जो हु चारित्तं ।
साधयदि णिच्चसुद्धं साहू स मुणी णमो तस्स ।।५४।।
दर्शनज्ञानसमग्रं मार्गं मोक्षस्य यः हि चारित्रम् ।
साधयति नित्यशुद्धं साधुः सः मुनिः नमः तस्मै ।।५४।।
जो साधै शिव - मारग सदा, दर्शन – ज्ञान – चरनसंपदा;
शुद्ध साधु मुनि सो जग दिपै, तास ध्यानतैं पाप न लिपै. ५४.
मोक्षमार्ग अधिकार [ २४३