ਤੇ) ਵੇ ਸਬ (ਜਿਯ) ਯਹ ਜੀਵ (ਏਕ ਹਿ) ਅਕੇਲਾ ਹੀ (ਭੋਗੈ) ਭੋਗਤਾ
ਹੈ; (ਸੁਤ) ਪੁਤ੍ਰ (ਦਾਰਾ) ਸ੍ਤ੍ਰੀ (ਸੀਰੀ) ਸਾਥ ਦੇਨੇਵਾਲੇ (ਨ ਹੋਯ) ਨਹੀਂ
ਹੋਤੇ . (ਸਬ) ਵੇ ਸਬ (ਸ੍ਵਾਰਥਕੇ) ਅਪਨੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਕੇ (ਭੀਰੀ) ਸਗੇ (ਹੈਂ)
ਹੈਂ .
ਅਹਿਤ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੈ –ਪਰਕਾ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤਾ . ਇਸਲਿਯੇ
ਜੀਵ ਜੋ ਭੀ ਸ਼ੁਭ ਯਾ ਅਸ਼ੁਭ ਭਾਵ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਉਨਕਾ ਫਲ (ਆਕੁਲਤਾ)
ਵਹ ਸ੍ਵਯਂ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਭੋਗਤਾ ਹੈ, ਉਸਮੇਂ ਅਨ੍ਯ ਕੋਈ-ਸ੍ਤ੍ਰੀ, ਪੁਤ੍ਰ,
ਮਿਤ੍ਰਾਦਿ ਸਹਾਯਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਤੇ; ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਵੇ ਸਬ ਪਰ ਪਦਾਰ੍ਥ ਹੈਂ ਔਰ
ਵੇ ਸਬ ਪਦਾਰ੍ਥ ਜੀਵਕੋ ਜ੍ਞੇਯਮਾਤ੍ਰ ਹੈਂ; ਇਸਲਿਯੇ ਵੇ ਵਾਸ੍ਤਵਮੇਂ ਜੀਵਕੇ
ਸਗੇ-ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੀ ਹੈਂ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਤਥਾਪਿ ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹੇਂ ਅਪਨਾ ਮਾਨਕਰ
ਦੁਃਖੀ ਹੋਤਾ ਹੈ . ਪਰਕੇ ਦ੍ਵਾਰਾ ਅਪਨਾ ਭਲਾ-ਬੁਰਾ ਹੋਨਾ ਮਾਨਕਰ ਪਰਕੇ
ਸਾਥ ਕਰ੍ਤ੍ਰੁਤ੍ਵ-ਮਮਤ੍ਵਕਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਾਨਤਾ ਹੈ; ਵਹ ਅਪਨੀ ਭੂਲਸੇ ਹੀ
ਅਕੇਲਾ ਦੁਃਖੀ ਹੋਤਾ ਹੈ .
ਮਾਨਕਰ ਅਪਨੀ ਨਿਸ਼੍ਚਯਪਰਿਣਤਿ ਦ੍ਵਾਰਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਏਕਤ੍ਵਕੀ ਵ੍ਰੁਦ੍ਧਿ ਕਰਤਾ ਹੈ,
ਯਹ ‘‘ਏਕਤ੍ਵ ਭਾਵਨਾ’’ ਹੈ