प्राकृतादिना पाठ भणे छे पण तेना अर्थनुं पोताने ज्ञान नथी, अने अर्थ जाण्या विना त्यां
उपयोग रहे नहीं त्यारे उपयोग अन्य ठेकाणे भटके छे, तेथी प्रतिज्ञाभंग थाय छे; हवे ए
बंनेमां विशेष धर्मात्मा कोण? जो पहेलाने कहेशो, तो तमे एवो ज उपदेश केम करता नथी?
तथा बीजाने कहेशो, तो प्रतिज्ञाभंगमां पाप न थयुं, अथवा परिणामो अनुसार धर्मात्मापणुं
न ठर्युं, पण पाठादिक करवा अनुसार ठर्युं.
माटे पोतानो उपयोग जेम निर्मळ थाय ते कार्य करवुं, साधी शकाय ते
प्रतिज्ञा करवी, तथा जेनो अर्थ जाणीए ते पाठ भणवा, पण पद्धतिवडे नाम धराववामां
नफो नथी.
वळी ‘‘पडिक्कमण’’ नाम पूर्वदोष निराकरण करवानुं छे. हवे ‘‘मिच्छामि दुक्कडं’’ एटलुं
कहेवामात्रथी तो दुष्कृत मिथ्या थाय नहि, पण मिथ्या थवा योग्य परिणाम थतां ज दुष्कृत
मिथ्या थाय छे. माटे एकला पाठ ज कार्यकारी नथी.
वळी पडिक्कमणना पाठमां तो एवो अर्थ छे के बार व्रतादिकमां जे दुष्कृत लाग्यां
होय ते मिथ्या थाओ, पण व्रत धार्या विना ज तेनुं पडिक्कमण करवुं केम संभवे? जेने उपवास
न होय, ते उपवासमां लागेला दोषनुं निराकरणपणुं करे तो ते असंभवपणुं जाणवुं.
तेथी ए पाठ भणवा कोई प्रकारे बनता नथी.
वळी पोसहमां पण सामायिकवत् प्रतिज्ञा करी पाळता नथी, तेथी त्यां पण पूर्वोक्त
दोष ज छे. ‘‘पोसह’’ नाम तो पर्वनुं छे. हवे पर्वना दिवसे पण केटलोक वखत पापक्रिया
करे छे, अने पाछळथी पोसहधारी थाय छे; हवे जेटला काळ बने तेटला काळ साधन करवामां
तो दोष नथी, पण त्यां पोसहनुं नाम राखवुं ए योग्य नथी. कारण के संपूर्ण पर्वमां निरवद्य
रहे तो ज पोसह कहेवाय. जो थोडा काळथी पण ‘पोसह’ नाम थाय, तो सामायिकने पण
पोसह कहो! नहि तो शास्त्रमां प्रमाण बतावो के जघन्य पोसहनो आटलो काळ छे, अमने
तो मोटुं नाम धरावी लोकोने भमाववा, ए प्रयोजन भासे छे.
वळी आखडी लेवानो पाठ तो कोई अन्य भणे, तथा अंगीकार कोई अन्य करे. हवे
पाठमां तो ‘मारे त्याग छे’ एवुं वचन छे, माटे जे त्याग करे ते ज पाठ भणे, एम जोईए.
जो पाठ न आवडतो होय तो भाषामां ज कहे. परंतु पद्धति अर्थे ज एवी रीति छे.
बीजुं प्रतिज्ञा ग्रहण करवा – कराववानी मुख्यता छे, पण तेने यथाविधि पालन करवामां
शिथिलता छे, अने भाव निर्मळ थवानो कांई विवेक नथी. आर्त्तपरिणामोवडे वा लोभादिक
वडे पण उपवासादिक करी त्यां धर्म माने छे, पण फळ तो परिणामोवडे थाय छे.
इत्यादिक अनेक कल्पित वातो तेओ कहे छे, जे जैनधर्ममां संभवे नहि.
१६६ ][ मोक्षमार्गप्रकाशक