तथा हिंसादि नाना प्रकारना आरंभ करे छे. पण अल्पपरिग्रह ग्रहण करवानुं फळ निगोद
कह्युं छे, तो आवा पापोनुं फळ तो अनंतसंसार अवश्य होय.
वळी लोकोनी अज्ञानता तो जुओ! कोई एक नानी प्रतिज्ञा भंग करे, तेने तो तेओ
पापी कहे छे, पण आवी महान प्रतिज्ञा भंग करता जोवा छतां तेने गुरु माने छे. मुनि
समान तेनुं सन्मानादिक करे छे. शास्त्रमां कृत – कारित – अनुमोदनानुं एकसरखुं फळ कह्युं छे,
तेथी तेमने पण एवुं ज फळ लागे छे.
मुनिपद लेवानो क्रम तो आ छे के — पहेलां तत्त्वज्ञान थाय, पछी उदासीन परिणाम
थाय, परिषहादि सहन करवानी शक्ति थाय. अने ते पोतानी मेळे ज मुनि थवा इच्छे, त्यारे
श्रीगुरु तेने मुनिधर्म अंगीकार करावे.
आ ते कई जातनी विपरीतता छे के – तत्त्वज्ञानरहित अने विषयासक्त जीवने, माया
वडे वा लोभ बतावी मुनिपद आपी, पाछळथी अन्यथा प्रवृत्ति कराववी! पण ए महान
अन्याय छे.
ए प्रमाणे कुगुरु अने तेना सेवननो अहीं निषेध कर्यो.
हवे ए कथनने द्रढ करवा माटे अन्य शास्त्रोनी साक्षी आपीए छीए.
‘उपदेशसिद्धांतरत्नमाळा’मां कह्युं छे के —
गुरुणो भट्टा जाचा सद्दे थुणि ऊण लिंति दाणाइं ।
दोण्णवि अमुणिचसारा दूसमिसमयम्मि बुड्ढंति ।।३१।।
अर्थः — काळदोषथी गुरु जे छे ते तो भाट थया, भाट समान शब्दोवडे दातारनी
स्तुति करीने, दानादि ग्रहण करे छे. पण तेथी आ दुषमकाळमां दातार अने पात्र बंने
संसारसमुद्रमां डूबे छे. वळी त्यां कह्युं छे के —
सप्पे दिट्ठे णासइ लोओ णहि कोवि किंपि अक्खेइ ।
जो चयइ कुगुरु सप्पं हा मूढा भणई तं दुट्ठं ।।३६।।
अर्थः — सर्पने देखी कोई भागे, तेने तो लोक कांई पण कहे नहि, पण हाय हाय
जुओ तो खरा! के आ कुगुरुसर्पने कोई छोडे, तेने मूढ लोको दुष्ट अने बूरो कहे छे.
सप्पो इक्कं मरणं कुगुरु अणंताइ देह मरणाईं ।
तो वर सप्पं गहियं मा कुगुरु सेवणं भद्दं ।।३७।।
अर्थः — सर्पवडे तो एक ज वखत मरण थाय छे, पण आ कुगुरु अनंतमरण आपे
छठ्ठो अधिकारः कुदेव-कुगुरु-कुधर्म-निराकरण ][ १७९