श्री योगेन्द्रदेवकृत परमात्मप्रकाशमां कह्युं छे के —
चेल्ला-चेल्ली पुत्थियहिं तूसइ मूढु णिभंतु ।
एयहिं लज्जइ णाणियउ बंधहं हेउ मुणंतु ।।२१५।।
अर्थः — चेला – चेली अने पुस्तको वडे तो मूढ संतुष्ट थाय छे, पण भ्रांतिरहित एवो
ज्ञानी, तेने बंधनुं कारण जाणी, तेनाथी लज्जायमान थाय छे.
केण वि अप्पउ वंचियउ सिरु लुंचिवि छारेण ।
सयल वि संग ण परिहरिय जिणवर लिंगधरेण ।।२१७।।
अर्थः — जे जीव वडे पोतानो आत्मा ठगायो, ते जीव क्यो? के जे जीवे जिनवरनुं
लिंग धार्युं, राखवडे माथानो लोच कर्यो, पण समस्त परिग्रह छोड्यो नहि.
जे जिण-लिंगु धरेवि मुणि इट्ठ परिग्गह लेंति ।
छद्दि करेविणु ते जि जिय सा पुणु छद्दि गिलंति ।।२१८।।
अर्थः — हे जीव! जे मुनिलिंगधारी इष्टपरिग्रहने ग्रहण करे छे, ते ऊलटी करीने
ते ज ऊलटीने पाछो भक्षण करे छे, अर्थात् ते निंदनीय छे;१ इत्यादि त्यां कह्युं छे.
ए प्रमाणे शास्त्रोमां पण कुगुरु, तेनां आचरण, अने तेनी सुश्रुषानो निषेध कर्यो छे,
ते जाणवो.
वळी ज्यां मुनिने धात्री दूत आदि छेतालीस दोष* आहारादिमां कह्यां छे, त्यां
१.गृहस्थो मोक्षमार्गस्थो, निर्मोहो नैव मोहवान् ।
अनगारो गृही श्रेयान् निर्मोहो मोहिनो मुनेः ।।
अर्थः — दर्शनमोहविनानो गृहस्थ तो मोक्षमार्गमां छे, पण मोहवान एवो अणगार अर्थात्
गृहरहित मुनि मोक्षमार्गी नथी, तेथी मोहीमुनि करतां दर्शनमोहरहित गृहस्थ सर्वोत्कृष्ट छे. भावार्थ —
जेने मोह अर्थात् मिथ्यात्व नथी, एवो अव्रतसम्यग्द्रष्टि मोक्षमार्गी छे. कारण के — सात आठ भव
देव – मनुष्यना ग्रहण थई नियमथी ते मोक्षे जशे, पण मुनिव्रतधारी मिथ्याद्रष्टि साधु थयो छे, तोपण
मरीने भवनत्रयादिकमां ऊपजी संसारमां ज परिभ्रमण करशे. (श्रीरत्नकरण्डश्रावकाचार)
— संग्राहक – अनुवादक.
* ए छेंतालीस दोष आ प्रमाणे छेः —
दातारआश्रयी सोळ प्रकारना उद्गम दोषनुं वर्णनः —
१. औदेशिकदोष – अठ्ठावीस मूलगुणोने धारवावाळा निर्ग्रंथने साधु कहे छे. तेमना निमित्तथी
जे आहार बनाववामां आवे, ते औदेशिकदोषवाळो आहार छे. ए औदेशिकदोषसहित आहारना चार
छठ्ठो अधिकारः कुदेव-कुगुरु-कुधर्म-निराकरण ][ १८३