परिग्रह राखे छे. वळी त्यां मुनिओने भ्रामरी आदि* आहार लेवानी विधि कही छे, त्यारे
आ आसक्त बनी दातारना प्राण पीडी आहारादि ग्रहण करे छे. गृहस्थधर्ममां पण उचित
न होय एवा अन्याय अने लोकनिंद्य कार्य करता प्रत्यक्ष जोवामां आवे छे.
वळी जिनबिंब – शास्त्रादिक सर्वोत्कृष्ट पूज्य छे, तेनो पण तेओ अविनय करे छे. पोते
तेनाथी पण महंतता राखी, उच्च आसने बेसवुं, इत्यादि प्रवृत्ति करे छे. ए प्रमाणे अनेक
विपरीतता प्रत्यक्ष भासे छे, छतां पोताने मुनि माने छे, मूलगुणादिकना धारक कहेवडावे छे.
ए प्रमाणे पोतानी महिमा करावे छे. अने गृहस्थ भोळा तेमना द्वारा तेमनी प्रशंसादिवडे
ठगाता छतां धर्मनो विचार करता नथी, अने तेमनी भक्तिमां तत्पर थाय छे. पण मोटा
पापने मोटो धर्म मानवो, ए मिथ्यात्वनुं फळ अनंतसंसार केम न होय? शास्त्रमां एक
जिनवचनने अन्यथा मानतां महापापी होवुं कह्युं छे, तो अहीं तो जिनवचननी कोई पण वात
* गोचरीवृत्ति, भ्रामरीवृत्ति, अक्षमृक्षणवृत्ति, गर्तपूरणवृत्ति अने अग्निप्रशमनवृत्ति ए पांच
प्रकारनी वृत्तिपूर्वक साधुओए गृहस्थना घेर आहार लेवो घटे छे, ते पांचेनुं स्वरूप नीचे प्रमाणे —
१. गाय जंगलमां चारो चरे छे, पण तेनुं लक्ष जंगलनी शोभा निहाळवा तरफ नथी. तेम साधु
गृहस्थना घेर ४६ दोष, ३२ अंतराय अने १४ मळदोष टाळी शुद्ध भोजन अनासक्तभावे ले पण तेनुं
लक्ष गृहस्थनी श्रीमंताई, गरीबाई, मकानादिनी शोभा के स्त्रीआदि तरफ न राखे ते गोचरीवृत्ति छे.
२. भ्रमर जंगलमां जई अनेक पुष्पादिक उपर बेसी ए कोमळपुष्पना रसने चूसी एकठो करे,
पण ते पुष्पने किंचित्मात्र पण हरकत के दुःख न पहोंचवा दे. (जोके शक्ति तो पाटडाने पण कोची
नाखवानी छे) तेम साधु, गृहस्थना घेर आहार ले, पण पोताना निमित्ते गृहस्थना आखा कुटुंबने किंचित्
पण दुःख पहोंचवा दे नहि एवी तेनी दयामय कोमळवृत्तिने भामरीवृत्ति कहे छे.
३. खेडूत गाडानी धरीमां दीवेल भरेलां चींथरां प्रमाणसर – प्रयोजन पूरतां घाले, पण तेनुं लक्ष
बीजुं कांई न होय तेम साधु पोतानां हाडकांआदि आपसमां न घसाय, एटला ज प्रयोजन पूरतो गृहस्थना
घेर आहार ले, तेने अक्षमृक्षणवृत्ति कहे छे.
४. जेम एक खाडो, माटी – पथ्थर – रोडां – धूळ आदि जे निर्मूल्य वस्तुओ मळे तेनाथी पूरवामां
आवे छे. पण तेने पूरवा माटे मूल्यवान पदार्थोनी जरूर नथी; तेम साधु पोताना उदररूप खाडो निर्दोष
रस के निरस भोजनवडे पूरे, परंतु ते उदररूपी खाडाने पूरवा सारा सारा पुष्ट अने रसवान पदार्थो
तरफ वृत्ति न राखे, ते गर्तपूरणवृत्ति छे.
५. जेम भंडारमां अग्नि लाग्यो होय, तो तेने बुझाववा कोई अमुक खास जळनी आवश्यकता
नथी, पण जेवुं अने ज्यांनुं पाणी मळे, तेथी तेने बुझाववामां आवे छे; तेम साधु पोतानी उदराग्निने
खोराकना रसादि तरफ लक्ष नहि राखतां जे निर्दोष रसनिरस प्रासुकआहार मळे, तेथी शमावी, गुणरूप
रत्नभंडारनी रक्षा करे, तेने अग्निप्रशमनवृत्ति कहे छे.
— ए प्रमाणे पांच भ्रामरीआदि वृत्तिपूर्वक साधु दातारने कांई पण हरकत पहोंचाड्या सिवाय
आहार ले. — संग्राहक – अनुवादक.
१८८ ][ मोक्षमार्गप्रकाशक