सातमो अधिकारः जैनमतानुयायी मिथ्याद्रष्टिओनुं स्वरूप ][ २३१
ए प्रमाणे अहिंसानी माफक सत्यादिक तो पुण्यबंधनां कारण छे तथा हिंसानी माफक
असत्यादिक पापबंधना कारण छे; ए सर्व मिथ्याअध्यवसाय छे ते त्याज्य छे, माटे हिंसादिनी
माफक अहिंसादिकने पण बंधनां कारण जाणी हेयरूप ज मानवां.
हिंसामां मारवानी बुद्धि थाय पण तेना आयुपूर्ण थया विना ते मरे नहि अने पोतानी
द्वेषपरिणतिथी पोते ज पाप बांधे छे; तथा अहिंसामां रक्षा करवानी बुद्धि थाय पण तेना
आयुअवशेष विना ते जीवे नहि, आ पोतानी प्रशस्तरागपरिणतिथी पोते ज पुण्य बांधे छे
– ए प्रमाणे ए बंने हेय छे, ज्यां वीतराग थई द्रष्टा-ज्ञातारूप प्रवर्ते त्यां निर्बंध छे, ते
उपादेय छे.
हवे एवी दशा न थाय त्यां सुधी प्रशस्तरागरूप प्रवर्तो, परंतु श्रद्धान तो एवुं राखो
के — आ पण बंधनुं कारण छे – हेय छे; जो श्रद्धानमां तेने मोक्षमार्ग जाणे तो
मिथ्याद्रष्टि ज थाय छे.
वळी मिथ्यात्व, अविरति, कषाय अने योग – ए आस्रवना भेद छे, तेने बाह्यरूपथी
तो माने पण अंतरंगमां ए भावोनी जातिने ओळखे नहि.
त्यां अन्य देवादिकना सेवनरूप गृहीतमिथ्यात्वने तो मिथ्यात्व जाणे, पण अनादि
अगृहीतमिथ्यात्व छे तेने न ओळखे.
बाह्य त्रस-स्थावरनी हिंसाने वा इन्द्रिय-मनना विषयोमां प्रवृत्तिने अविरति माने,
पण हिंसामां प्रमादपरिणति मूळ छे तथा विषयसेवनमां अभिलाषा मूळ छे तेने अवलोके नहि.
बाह्य क्रोधादि करवो तेने कषाय जाणे, पण अभिप्रायमां जे राग-द्वेष रहेला छे तेने
ओळखतो नथी.
तथा बाह्यचेष्टा थाय तेने योग जाणे, पण शक्तिभूत योगोने न जाणे.
ए प्रमाणे ते आस्रवोनुं स्वरूप अन्यथा जाणे छे.
वळी राग-द्वेष-मोहरूप जे आस्रवभाव छे, तेनो तो नाश करवानी चिंता नथी, अने
बाह्यक्रिया वा बाह्यनिमित्त मटाडवानो उपाय राखे छे, पण ए मटवाथी कांई आस्रव मटता
नथी. कारण के द्रव्यलिंगी मुनि अन्यदेवादिकनी सेवा करता नथी, हिंसा वा विषयोमां प्रवर्तता
नथी, क्रोधादि करता नथी, तथा मन-वचन-कायाने रोके छे, तोपण तेने मिथ्यात्वादि चारे आस्रव
होय छे; बीजुं ए कार्यो तेओ कपटवडे पण करता नथी, जो कपटथी करे तो ते ग्रैवेयक सुधी
केवी रीते पहोंचे? माटे अंतरंग अभिप्रायमां मिथ्यात्वादिरूप रागादिभाव छे ते ज
आस्रव छे. तेने ओळखतो नथी तेथी तेने आस्रवतत्त्वनुं पण साचुं श्रद्धान नथी.