सातमो अधिकारः जैनमतानुयायी मिथ्याद्रष्टिओनुं स्वरूप ][ २३७
जुओ! चोथा गुणस्थानवाळो शास्त्राभ्यास, आत्मचिंतवन आदि कार्य करे – त्यां पण तेने
(गुणश्रेणी) निर्जरा नथी, बंध पण घणो थाय छे. अने पांचमा गुणस्थानवाळो विषयसेवनादि
कार्य करे त्यां पण तेने गुणश्रेणी निर्जरा थती रहे छे, बंध पण थोडो थाय छे तथा पांचमा
गुणस्थानवाळो उपवासादि वा प्रायश्चित्तादि तप करे ते काळमां पण तेने निर्जरा थोडी होय
छे, अने छठ्ठा गुणस्थानवाळो आहार विहारादि क्रिया करे ते काळमां पण तेने निर्जरा घणी
थाय छे अने बंध तेनाथी पण थोडो थाय छे.
माटे बाह्यप्रवृत्ति अनुसार निर्जरा नथी, पण अंतरंग कषायशक्ति घटवाथी
विशुद्धता थतां निर्जरा थाय छे. तेनुं प्रगटस्वरूप आगळ निरूपण करीशुं त्यांथी
जाणवुं.
ए प्रमाणे अनशनादि क्रियाने तपसंज्ञा उपचारथी छे एम जाणवुं, अने तेथी ज तेने
व्यवहारतप कह्युं छे, व्यवहार उपचारनो एक अर्थ छे. वळी एवा साधनथी जे वीतराग-
भावरूप विशुद्धता थाय ते ज साचुं तप निर्जरानुं कारण जाणवुं.
द्रष्टांत — जेम धन वा अन्यने प्राण कह्या छे तेनुं कारण, धनथी अन्न लावी तेनुं
भक्षण करी प्राणोनुं पोषण करवामां आवे छे तेथी उपचारथी धन अने अन्नने प्राण कह्या
छे. कोई इन्द्रियादिक प्राणोने न जाणे अने तेने ज प्राण जाणी संग्रह करे तो ते मरण ज
पामे, तेम अनशनादिक वा प्रायश्चित्तादिकने तप कह्यां छे, कारण के अनशनादि साधनथी
प्रायश्चित्तादिरूप प्रवर्तन करीने वीतरागभावरूप सत्यतपनुं पोषण करवामां आवे छे, तेथी ए
अनशनादिने वा प्रायश्चित्तादिकने उपचारथी तप कह्यां छे; पण कोई वीतरागभावरूप तपने
तो न जाणे अने तेने ज तप जाणी संग्रह करे तो संसारमां ज भ्रमण करे.
घणुं शुं कहीए! आटलुं ज समजी लेवुं के – निश्चयधर्म तो वीतरागभाव छे, तथा
अन्य अनेक प्रकारना भेदो बाह्यसाधननी अपेक्षाए उपचारथी कह्या छे, तेने
व्यवहारमात्र धर्मसंज्ञा जाणवी. आ रहस्यने जाणतो नथी तेथी तेने निर्जरानुं पण
साचुं श्रद्धान नथी.
✾ मोक्षतत्त्वना श्रद्धाननी अयथार्थता ✾
वळी सिद्ध थवुं तेने ते मोक्ष माने छे. जन्म, जरा, मरण, रोग, क्लेशादि दुःख दूर
थयां छे, अनंत ज्ञानवडे लोकालोकनुं तेने जाणवुं थयुं छे, त्रैलोक्यपूज्यपणुं थयुं छे —
इत्यादिरूपथी तेनो महिमा जाणे छे, पण ए प्रमाणे दुःखने दूर करवानी, ज्ञेयने जाणवानी
तथा पूज्य थवानी इच्छा तो सर्व जीवोने छे; जो एना ज अर्थे तेणे मोक्षनी इच्छा करी
तो तेने अन्य जीवोना श्रद्धानथी विशेषता शी थई?