बताववा माटे ज प्रगट तीव्रबंधनां कारण भोगादिक प्रसिद्ध हता ते भोगादिक होवा छतां
पण श्रद्धानशक्तिना बळथी तेने मंदबंध थवा लाग्यो तेने गण्यो नहि. अने ते ज बळथी
निर्जरा विशेष थवा लागी तेथी उपचारथी भोगोने पण त्यां बंधना कारणरूप न कह्या पण
निर्जराना कारणरूप कह्या. विचार करतां भोग जो निर्जरानुं कारण होय तो तेने छोडी
सम्यग्द्रष्टि जीव, मुनिपदने शामाटे ग्रहण करे? अहीं तो ए कथननुं एटलुं ज प्रयोजन
छे के
वळी द्रव्यानुयोगमां पण चरणानुयोगनी माफक ग्रहण
छे के
करता नथी. तेना उदाहरण
रागद्वेषरहित परिणाम ए शुद्धोपयोग छे एम कह्युं. हवे, ए कथन छद्मस्थना बुद्धिगोचर
परिणामोनी अपेक्षाए छे पण करणानुयोगमां कषायशक्तिनी अपेक्षाए गुणस्थानादिमां जे
संक्लेशविशुद्ध परिणामो निरूपण कर्या छे ते विवक्षा अहीं नथी.
रीते करे? तथा द्रव्यानुयोगमां शुद्धोपयोग करवानो ज मुख्य उपदेश छे माटे त्यां छद्मस्थ जीव
जे काळमां बुद्धिगोचर भक्ति आदि वा हिंसा आदि कार्यरूप परिणामोने छोडी
आत्मानुभवनादि कार्योमां प्रवर्ते ते काळमां तेने शुद्धोपयोगी कहीए छीए. जोके अहीं
केवळज्ञानगोचर सूक्ष्म रागादिक छे तोपण तेनी अहीं विवक्षा कही नथी, पण पोतानी
बुद्धिगोचर रागादिक छोड्यो ए अपेक्षाए तेने शुद्धोपयोगी कह्यो छे.
होय छे. ए ज प्रमाणे अन्य ठेकाणे पण समजवुं.