वधवाथी तेने दुःखी कहीए छीए अने ते पण पोताने दुःखी माने छे.
कोईने कोईए बूरुं कह्युं, अने जो तेने थोडो पण क्रोध न थाय तो तेने आकुळता थती नथी
तथा जेने थोडी वातो कहेतां ज घणो क्रोध थई आवे तो तेने आकुळता घणी थाय छे. वळी
जेम गायने वाछरडाथी कांई पण प्रयोजन नथी परंतु मोह घणो होवाथी तेनी रक्षा करवानी
तेने घणी आकुळता होय छे, त्यारे सुभटने शरीरादिकथी घणां कार्य सधाय छे परंतु रणक्षेत्रमां
मानादिना कारणे शरीरादिकथी मोह घटी जतां मरणनी पण तेने थोडी आकुळता थाय छे. माटे
एम जाणवुं के
थवाथी आकुळता घटे त्यारे सुख माने छे, तथा इच्छानुसार सामग्री न मळे त्यारे कषाय
वधवाथी आकुळता वधे छे अने दुःख माने छे. हवे छे तो आ प्रमाणे, पण आ एवुं
जाणे छे के
थतां परम निराकुळता थवाथी अनंतसुख प्राप्त थाय छे
कोई अन्य इच्छा ऊपजे तेने पूर्ण करवानी आकुळता थाय छे, पण कोई वेळा ते सर्वथा
निराकुळ थई शकतो नथी; अभिप्रायमां तो अनेक प्रकारनी आकुळता बनी ज रहे छे. वळी
कोई आकुळता मटाडवानो बाह्य उपाय करे पण प्रथम तो कार्य सिद्ध थाय नहि, कदाचित्
जो भवितव्ययोगथी ते कार्य सिद्ध थई जाय तो ते ज क्षणे अन्य आकुळता मटाडवाना
उपायमां लागे छे; ए प्रमाणे आकुळता मटाडवानी पण आकुळता निरंतर रह्या करे छे. जो
एवी आकुळता न रहे तो नवा नवा विषयसेवनादि कार्योमां ते शामाटे प्रवर्ते छे? माटे