હોના અસમ્ભવ હૈ, ઐસી બુદ્ધિ કૈસે હુઈ? ઇસલિયે ‘‘મૈં દાસ હૂઁ’’ ઐસા કહના તો તભી બનતા
હૈ જબ અલગ-અલગ પદાર્થ હોં. ઔર ‘‘તેરા મૈં અંશ હૂઁ’’ ઐસા કહના બનતા હી નહીં.
ક્યોંકિ ‘તૂ’ ઔર ‘મૈં’ ઐસા તો ભિન્ન હો તભી બનતા હૈ, પરન્તુ અંશ-અંશી ભિન્ન કૈસે હોંગે?
અંશી તો કોઈ ભિન્ન વસ્તુ હૈ નહીં, અંશોંકા સમુદાય વહી અંશી હૈ. ઔર ‘‘તૂ હૈ સો મૈં
હૂઁ’’
હૈ; તો જો નામ ઈશ્વરકા હૈ વહી નામ કિસી પાપી પુરુષકા રખા, વહાઁ દોનોંકે નામ- ઉચ્ચારણમેં
ફલકી સમાનતા હો, સો કૈસે બનેગા? ઇસલિયે સ્વરૂપકા નિર્ણય કરકે પશ્ચાત્ ભક્તિ કરને
યોગ્ય હો ઉસકી ભક્તિ કરના.
તથા જહાઁ કામ-ક્રોધાદિસે ઉત્પન્ન હુએ કાર્યોંકા વર્ણન કરકે સ્તુતિ આદિ કરેં ઉસે
નિરૂપિત કરતે હૈં. તથા સ્નાન કરતી સ્ત્રિયોંકે વસ્ત્ર ચુરાના, દધિ લૂટના, સ્ત્રિયોંકે પૈર પડના,
સ્ત્રિયોંકે આગે નાચના ઇત્યાદિ જિન કાર્યોંકો કરતે સંસારી જીવ ભી લજ્જિત હોં ઉન કાર્યોંકા
કરના ઠહરાતે હૈં; સો ઐસા કાર્ય અતિ કામપીડિત હોને પર હી બનતા હૈ.
કાર્ય હૈં. વિષયસામગ્રી પ્રાપ્તિકે અર્થ યત્ન કિયે કહતે હૈં સો યહ લોભકે કાર્ય હૈં.
કૌતૂહલાદિક કિયે કહતે હૈં સો હાસ્યાદિકકે કાર્ય હૈં. ઐસે યહ કાર્ય ક્રોધાદિસે યુક્ત હોને
પર હી બનતે હૈં.
શાસ્ત્રમેં અત્યન્ત નિન્દા પાયી જાતી હૈ, ઉન કાર્યોંકા વર્ણન કરકે સ્તુતિ કરના તો હસ્તચુગલ
જૈસા કાર્ય હુઆ.