કૌન માનતા હૈ? ઇસલિયે શરીરાદિ પરમેં અહંબુદ્ધિ ન કરના, વહાઁ કર્તા ન હોના સો અહંકારકા
ત્યાગ હૈ. અપનેમેં અહંબુદ્ધિ કરનેકા દોષ નહીં હૈ.
કોઈ કૈસા હૈ, કોઈ કૈસા હૈ, ઉન્હેં સમાન કૈસે માનેં? ઇસલિયે પરદ્રવ્યોંકો ઇષ્ટ-અનિષ્ટ ન માનના
સો રાગ-દ્વેષકા ત્યાગ હૈ. પદાર્થોંકા વિશેષ જાનનેમેં તો કુછ દોષ નહીં હૈ.
હૈં, ઇત્યાદિ વિપરીતરૂપ પ્રવર્તતે હૈં. જબ કોઈ પૂછે તબ કહતે હૈં
હોતા હૈ, હમકો વિકલ્પ નહીં કરના.
કરે ઉસે ઈશ્વરકી ઇચ્છા બતલાતા હૈ. વિકલ્પ કરતા હૈ ઔર કહતા હૈ
બનાતા હૈ. યદિ અપને પરિણામ કિંચિત્ ભી ન મિલાયે તો હમ ઇસકા કર્તવ્ય ન માનેં.
જૈસે
પહિને, અપની શીતાદિક વેદના મિટાકર સુખી હો; વહાઁ યદિ અપના કર્તવ્ય નહીં માનેં તો
કૈસે સમ્ભવ હૈ? તથા કુશીલ સેવન કરના, અભક્ષ્ય ભક્ષણ કરના ઇત્યાદિ કાર્ય તો પરિણામ
મિલે બિના હોતે નહીં; વહાઁ અપના કર્તવ્ય કૈસે ન માનેં? ઇસલિયે યદિ કામ-ક્રોધાદિકા અભાવ
હી હુઆ હો તો વહાઁ કિન્હીં ક્રિયાઓંમેં પ્રવૃત્તિ સમ્ભવ હી નહીં હૈ. ઔર યદિ કામ-ક્રોધાદિ
પાયે જાતે હૈં તો જિસપ્રકાર યહ ભાવ થોડે હોં તદનુસાર પ્રવૃત્તિ કરના. સ્વચ્છન્દ હોકર
ઇનકો બઢાના યુક્ત નહીં હૈ.
કલ્પના કરતે હૈં. ઉસકે વિજ્ઞાન દ્વારા કિંચિત્ સાધનાસે નિમિત્તકા જ્ઞાન હોતા હૈ, ઇસલિયે
જગતકો ઇષ્ટ-અનિષ્ટ બતલાતે હૈં, આપ મહન્ત કહલાતે હૈં; સો યહ તો લૌકિક કાર્ય હૈ, કહીં