ਨਿਸ਼ੇਧ ਹੈ; ਪਰਨ੍ਤੁ ਐਸੇ ਨਿਰ੍ਦਯ ਹੈਂ ਕਿ ਕੁਛ ਗਿਨਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈਂ ਔਰ ਕਹਤੇ ਹੈਂ
ਉਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਿਂਸਾ ਕਰਨੇਸੇ ਧਰ੍ਮ ਔਰ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿ ਕਹਨਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਵਿਰੁਦ੍ਧ ਹੈ. ਪਰਨ੍ਤੁ ਜਿਨਕੀ ਹਿਂਸਾ
ਕਰਨਾ ਕਹਾ, ਉਨਕੀ ਤੋ ਕੁਛ ਸ਼ਕ੍ਤਿ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਸੀਕੋ ਉਨਕੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਯਦਿ ਕਿਸੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਾਨ
ਵ ਇਸ਼੍ਟਕਾ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਠਹਰਾਯਾ ਹੋਤਾ ਤੋ ਠੀਕ ਰਹਤਾ. ਪਾਪਕਾ ਭਯ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸਲਿਯੇ ਪਾਪੀ ਦੁਰ੍ਬਲਕੇ
ਘਾਤਕ ਹੋਕਰ ਅਪਨੇ ਲੋਭਕੇ ਅਰ੍ਥ ਅਪਨਾ ਵ ਅਨ੍ਯਕਾ ਬੁਰਾ ਕਰਨੇਮੇਂ ਤਤ੍ਪਰ ਹੁਏ ਹੈਂ.
ਹੋ, ਸਰ੍ਵਕੇ ਕਰ੍ਤਾ-ਹਰ੍ਤਾ ਹੋ, ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣੋਂਸੇ ਗੁਣ ਗਾਤੇ ਹੈਂ; ਸੋ ਇਨਮੇਂ ਕਿਤਨੇ ਹੀ ਤੋ ਨਿਰਾਕਾਰਾਦਿ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਹੈਂ ਸੋ ਅਭਾਵਰੂਪ ਹੈਂ, ਉਨਕੋ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਾਨਨੇਸੇ ਅਭਾਵ ਹੀ ਭਾਸਿਤ ਹੋਤਾ ਹੈ. ਕ੍ਯੋਂਕਿ
ਆਕਾਰਾਦਿ ਬਿਨਾ ਵਸ੍ਤੁ ਕੈਸੀ ਹੋਗੀ? ਤਥਾ ਕਿਤਨੇ ਹੀ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਅਸਮ੍ਭਵੀ ਹੈਂ
ਸੋ ਉਨਕਾ ਅਸਮ੍ਭਵਪਨਾ ਪਹਲੇ ਦਿਖਾਯਾ ਹੀ ਹੈ.
ਯਾ ਜੜ ਹੈ? ਯਦਿ ਚੇਤਨ ਹੈ ਤੋ ਵਹ ਚੇਤਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੀ ਹੈ ਯਾ ਇਸੀਕੀ ਹੈ? ਯਦਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੀ ਹੈ ਤੋ
‘‘ਮੈਂ ਦਾਸ ਹੂਁ’’ ਐਸਾ ਮਾਨਨਾ ਤੋ ਚੇਤਨਾਹੀਕੇ ਹੋਤਾ ਹੈ ਸੋ ਚੇਤਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਸ੍ਵਭਾਵ ਠਹਰਾ ਔਰ
ਸ੍ਵਭਾਵ-ਸ੍ਵਭਾਵੀਕੇ ਤਾਦਾਤ੍ਮ੍ਯ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਹੈ, ਵਹਾਁ ਦਾਸ ਔਰ ਸ੍ਵਾਮੀਕਾ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਕੈਸੇ ਬਨਤਾ ਹੈ? ਦਾਸ
ਔਰ ਸ੍ਵਾਮੀਕਾ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਤੋ ਭਿਨ੍ਨ ਪਦਾਰ੍ਥ ਹੋ ਤਭੀ ਬਨਤਾ ਹੈ. ਤਥਾ ਯਦਿ ਯਹ ਚੇਤਨਾ ਇਸੀਕੀ
ਹੈ ਤੋ ਯਹ ਅਪਨੀ ਚੇਤਨਾਕਾ ਸ੍ਵਾਮੀ ਭਿਨ੍ਨ ਪਦਾਰ੍ਥ ਠਹਰਾ, ਤਬ ਮੈਂ ਅਂਸ਼ ਹੂਁ ਵ ‘‘ਜੋ ਤੂ ਹੈ ਸੋ