-
੧੪ ] [ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ
ਅਬ, ਯਹਾਁ, ਕੈਸੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਪਢਨੇ — ਸੁਨਨੇ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈਂ ਤਥਾ ਉਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਂਕੇ ਵਕ੍ਤਾ — ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਕੈਸੇ
ਹੋਨੇ ਚਾਹਿਯੇ, ਉਸਕਾ ਵਰ੍ਣਨ ਕਰਤੇ ਹੈਂ.
ਪਢਨੇ – ਸੁਨਨੇ ਯੋਗ੍ਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ
ਜੋ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਕਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰੇਂ ਵਹੀ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਪਢਨੇ — ਸੁਨਨੇ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈਂ; ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਜੀਵ
ਸਂਸਾਰਮੇਂ ਨਾਨਾ ਦੁਃਖੋਂਸੇ ਪੀੜਿਤ ਹੈਂ. ਯਦਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਰੂਪੀ ਦੀਪਕ ਦ੍ਵਾਰਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਕੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਕਰ ਲੇਂ
ਤੋ ਉਸ ਮਾਰ੍ਗਮੇਂ ਸ੍ਵਯਂ ਗਮਨ ਕਰ ਉਨ ਦੁਃਖੋਂਸੇ ਮੁਕ੍ਤ ਹੋਂ. ਸੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗ ਏਕ ਵੀਤਰਾਗਭਾਵ ਹੈ;
ਇਸਲਿਯੇ ਜਿਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਂਮੇਂ ਕਿਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੇਸ਼-ਮੋਹਭਾਵੋਂਕਾ ਨਿਸ਼ੇਧ ਕਰਕੇ ਵੀਤਰਾਗਭਾਵਕਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨ
ਪ੍ਰਗਟ ਕਿਯਾ ਹੋ ਉਨ੍ਹੀਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਂਕਾ ਪਢਨੇ – ਸੁਨਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ. ਤਥਾ ਜਿਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਂਮੇਂ ਸ਼੍ਰ੍ਰੁਂਗਾਰ – ਭੋਗ –
ਕੁਤੂਹਲਾਦਿਕਕਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਰਾਗਭਾਵਕਾ; ਹਿਂਸਾ – ਯੁਦ੍ਧਾਦਿਕਕਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਦ੍ਵੇਸ਼ਭਾਵਕਾ; ਔਰ
ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨਕਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਮੋਹਭਾਵ ਕਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਿਯਾ ਹੋ ਵੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰ
ਹੈਂ; ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਜਿਨ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੇਸ਼-ਮੋਹ ਭਾਵੋਂਸੇ ਜੀਵ ਅਨਾਦਿਸੇ ਦੁਃਖੀ ਹੁਆ ਉਨਕੀ ਵਾਸਨਾ ਜੀਵਕੋ
ਬਿਨਾ ਸਿਖਲਾਯੇ ਹੀ ਥੀ ਔਰ ਇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਂ ਦ੍ਵਾਰਾ ਉਨ੍ਹੀਂਕਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਿਯਾ, ਭਲਾ ਹੋਨੇਕੀ ਕ੍ਯਾ
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦੀ ? ਜੀਵਕਾ ਸ੍ਵਭਾਵ ਘਾਤ ਹੀ ਕਿਯਾ. ਇਸਲਿਯੇ ਐਸੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਂਕਾ ਪਢਨੇ – ਸੁਨਨਾ ਉਚਿਤ
ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਯਹਾਁ ਪਢਨੇ – ਸੁਨਨਾ ਜਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਹਾ; ਉਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਜੋੜਨਾ, ਸੀਖਨਾ, ਸਿਖਾਨਾ, ਵਿਚਾਰਨਾ,
ਲਿਖਾਨਾ ਆਦਿ ਕਾਰ੍ਯ ਭੀ ਉਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸੇ ਜਾਨ ਲੇਨਾ.
ਇਸਪ੍ਰਕਾਰ ਜੋ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਅਥਵਾ ਪਰਮ੍ਪਰਾਸੇ ਵੀਤਰਾਗਭਾਵਕਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇ — ਐਸੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਹੀ
ਕਾ ਅਭ੍ਯਾਸ ਕਰਨੇ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈ.
ਵਕ੍ਤਾਕਾ ਸ੍ਵਰੂਪ
ਅਬ ਇਨਕੇ ਵਕ੍ਤਾਕਾ ਸ੍ਵਰੂਪ ਕਹਤੇ ਹੈਂਃ — ਪ੍ਰਥਮ ਤੋ ਵਕ੍ਤਾ ਕੈਸਾ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਯੇ ਕਿ ਜੋ
ਜੈਨਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨਮੇਂ ਦ੍ਰੁਢ ਹੋ; ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯਦਿ ਸ੍ਵਯਂ ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੀ ਹੋ ਤੋ ਔਰੋਂਕੋ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੀ ਕੈਸੇ ਕਰੇ? ਸ਼੍ਰੋਤਾ
ਤੋ ਸ੍ਵਯਂ ਹੀ ਸੇ ਹੀਨਬੁਦ੍ਧਿਕੇ ਧਾਰਕ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹੇਂ ਕਿਸੀ ਯੁਕ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਰਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੀ ਕੈਸੇ ਕਰੇ? ਔਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ
ਹੀ ਸਰ੍ਵ ਧਰ੍ਮਕਾ ਮੂਲ ਹੈ✽
, ਪੁਨਸ਼੍ਚ, ਵਕ੍ਤਾ ਕੈਸਾ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਯੇ ਕਿ ਜਿਸੇ ਵਿਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ ਕਰਨੇਸੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ-
ਪਢਨੇਯੋਗ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁਈ ਹੋ; ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਐਸੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੇ ਬਿਨਾ ਵਕ੍ਤਾਪਨੇਕਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕੈਸੇ ਹੋ ?
ਪੁਨਸ਼੍ਚ, ਵਕ੍ਤਾ ਕੈਸਾ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਯੇ ਕਿ ਜੋ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਨ ਦ੍ਵਾਰਾ ਸਰ੍ਵ ਪ੍ਰਕਾਰਕੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰ-ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦਿਰੂਪ
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਕਾ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯ ਪਹਿਚਾਨਤਾ ਹੋ; ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯਦਿ ਐਸਾ ਨ ਹੋ ਤੋ ਕਹੀਂ ਅਨ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਸਹਿਤ
✽
ਦਂਸਣਮੂਲੋ ਧਮ੍ਮੋ (ਦਰ੍ਸ਼ਨਪ੍ਰਾਭ੍ਰੁਤ, ਗਾਥਾ-੨)