ਸਕਲਭੁਵਨਜੀਵਗ੍ਰਾਮਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦੋ ਯਃ .
ਵਿਵਿਧਵਧਵਿਦੂਰਸ਼੍ਚਾਰੁਸ਼ਰ੍ਮਾਬ੍ਧਿਪੂਰਃ ..੭੬..
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਵਰੂਪਾਖ੍ਯਾਨਮੇਤਤ੍ .
ਅਤ੍ਰ ਮ੍ਰੁਸ਼ਾਪਰਿਣਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਪਕ੍ਸ਼ਃ, ਸ ਚ ਰਾਗੇਣ ਵਾ ਦ੍ਵੇਸ਼ੇਣ ਵਾ ਮੋਹੇਨ ਵਾ ਜਾਯਤੇ . ਸਦਾ ਯਃ ਸਾਧੁਃ ਆਸਨ੍ਨਭਵ੍ਯਜੀਵਃ ਤਂ ਪਰਿਣਾਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਵ੍ਰਤਂ ਭਵਤਿ ਇਤਿ .
[ਸ਼੍ਲੋੇਕਾਰ੍ਥ : — ] ਤ੍ਰਸਘਾਤਕੇ ਪਰਿਣਾਮਰੂਪ ਅਂਧਕਾਰਕੇ ਨਾਸ਼ਕਾ ਜੋ ਹੇਤੁ ਹੈ, ਸਕਲ ਲੋਕਕੇ ਜੀਵਸਮੂਹਕੋ ਜੋ ਸੁਖਪ੍ਰਦ ਹੈ, ਸ੍ਥਾਵਰ ਏਕੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਜੀਵੋਂਕੇ ਵਿਵਿਧ ਵਧਸੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ ਔਰ ਸੁਨ੍ਦਰ ਸੁਖਸਾਗਰਕਾ ਜੋ ਪੂਰ ਹੈ, ਵਹ ਜਿਨਧਰ੍ਮ ਜਯਵਨ੍ਤ ਵਰ੍ਤਤਾ ਹੈ . ੭੬ .
ਗਾਥਾ : ੫੭ ਅਨ੍ਵਯਾਰ੍ਥ : — [ਰਾਗੇਣ ਵਾ ] ਰਾਗਸੇ, [ਦ੍ਵੇਸ਼ੇਣ ਵਾ ] ਦ੍ਵੇਸ਼ਸੇ [ਮੋਹੇਨ ਵਾ ] ਅਥਵਾ ਮੋਹਸੇ ਹੋਨੇਵਾਲੇ [ਮ੍ਰੁਸ਼ਾਭਾਸ਼ਾਪਰਿਣਾਮਂ ] ਮ੍ਰੁਸ਼ਾ ਭਾਸ਼ਾਕੇ ਪਰਿਣਾਮਕੋ [ਯਃ ਸਾਧੁਃ ] ਜੋ ਸਾਧੁ [ਪ੍ਰਜਹਾਤਿ ] ਛੋੜਤਾ ਹੈ, [ਤਸ੍ਯ ਏਵ ] ਉਸੀਕੋ [ਸਦਾ ] ਸਦਾ [ਦ੍ਵਿਤੀਯਵ੍ਰਤਂ ] ਦੂਸਰਾ ਵ੍ਰਤ [ਭਵਤਿ ] ਹੈ .
ਟੀਕਾ : — ਯਹ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਕੇ ਸ੍ਵਰੂਪਕਾ ਕਥਨ ਹੈ .
ਯਹਾਁ (ਐਸਾ ਕਹਾ ਹੈ ਕਿ), ਸਤ੍ਯਕਾ ਪ੍ਰਤਿਪਕ੍ਸ਼ (ਅਰ੍ਥਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਸੇ ਵਿਰੁਦ੍ਧ ਪਰਿਣਾਮ) ਵਹ ਮ੍ਰੁਸ਼ਾਪਰਿਣਾਮ ਹੈਂ; ਵੇ (ਅਸਤ੍ਯ ਬੋਲਨੇਕੇ ਪਰਿਣਾਮ) ਰਾਗਸੇ, ਦ੍ਵੇਸ਼ਸੇ ਅਥਵਾ ਮੋਹਸੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ; ਜੋ ਸਾਧੁ — ਆਸਨ੍ਨਭਵ੍ਯ ਜੀਵ — ਉਨ ਪਰਿਣਾਮੋਂਕਾ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗ ਕਰਤਾ ਹੈ ( – ਸਮਸ੍ਤ ਪ੍ਰਕਾਰਸੇ ਛੋੜਤਾ