ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਮਣਮੇਵ ਸੁਧਾ ਕੁਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ .
ਕਿਂ ਨੋਰ੍ਧ੍ਵਮੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਿਰੋਹਤਿ ਨਿਸ਼੍ਪ੍ਰਮਾਦਃ ..’’
ਧ੍ਯਾਨਧ੍ਯੇਯਪ੍ਰਮੁਖਸੁਤਪਃਕਲ੍ਪਨਾਮਾਤ੍ਰਰਮ੍ਯਮ੍ .
ਨਿਰ੍ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਂ ਸਹਜਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਕਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ..੧੨੩..
ਔਰ ਇਸੀਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਸਮਯਸਾਰਕੀ (ਅਮ੍ਰੁਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਚਾਰ੍ਯਦੇਵਕ੍ਰੁਤ ਆਤ੍ਮਖ੍ਯਾਤਿ ਨਾਮਕ) ਟੀਕਾਮੇਂ (੧੮੯ਵੇਂ ਸ਼੍ਲੋਕ ਦ੍ਵਾਰਾ) ਕਹਾ ਹੈ ਕਿ : —
‘‘[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] (ਅਰੇ ! ਭਾਈ,) ਜਹਾਁ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਮਣਕੋ ਹੀ ਵਿਸ਼ ਕਹਾ ਹੈ, ਵਹਾਁ ਅਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਮਣ ਅਮ੍ਰੁਤ ਕਹਾਁਸੇ ਹੋਗਾ ? (ਅਰ੍ਥਾਤ੍ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਤਾ .) ਤੋ ਫਿ ਰ ਮਨੁਸ਼੍ਯ ਨੀਚੇ ਨੀਚੇ ਗਿਰਤੇ ਹੁਏ ਪ੍ਰਮਾਦੀ ਕ੍ਯੋਂ ਹੋਤੇ ਹੈਂ ? ਨਿਸ਼੍ਪ੍ਰਮਾਦੀ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਊਁ ਚੇ-ਊਁ ਚੇ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਚਢਤੇ ?’’
ਔਰ (ਇਸ ੯੨ਵੀਂ ਗਾਥਾਕੀ ਟੀਕਾ ਪੂਰ੍ਣ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਟੀਕਾਕਾਰ ਮੁਨਿਰਾਜ ਸ਼੍ਲੋਕ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ) : —
[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] ਆਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਕੇ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤ ਅਨ੍ਯ ਸਬ ਘੋਰ ਸਂਸਾਰਕਾ ਮੂਲ ਹੈ, (ਔਰ) ਧ੍ਯਾਨ - ਧ੍ਯੇਯਾਦਿਕ ਸੁਤਪ (ਅਰ੍ਥਾਤ੍ ਧ੍ਯਾਨ, ਧ੍ਯੇਯ ਆਦਿਕੇ ਵਿਕਲ੍ਪਵਾਲਾ ਸ਼ੁਭ ਤਪ ਭੀ) ਕਲ੍ਪਨਾਮਾਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯ ਹੈ; — ਐਸਾ ਜਾਨਕਰ ਧੀਮਾਨ ( – ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ ਪੁਰੁਸ਼) ਸਹਜ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪੀ ਪੀਯੂਸ਼ਕੇ ਪੂਰਮੇਂ ਡੂਬਤੇ ਹੁਏ ( – ਨਿਮਗ੍ਨ ਹੋਤੇ ਹੁਏ) ਐਸੇ ਸਹਜ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਕਾ – ਏਕਕਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਕਰਤੇ ਹੈਂ .੧੨੩.
੧੭੬ ]