ਕਿਲ ਜਡਤਯਾ ਲੋਲੋ ਵਾਲਵ੍ਰਜੇਵਿਚਲਂ ਸ੍ਥਿਤਃ .
ਪਰਿਣਤਤ੍ਰੁਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਯੇਣੈਵਂਵਿਧਾ ਹਿ ਵਿਪਤ੍ਤਯਃ ..’’
ਤਥਾ ਹਿ — ਬਾਹੁਬਲਿਕੇ ਦਾਹਿਨੇ ਹਾਥਮੇਂ ਆਕਰ ਸ੍ਥਿਰ ਹੋ ਗਯਾ .) ਅਪਨੇ ਦਾਹਿਨੇ ਹਾਥਮੇਂ ਸ੍ਥਿਤ (ਉਸ) ਚਕ੍ਰਕੋ ਛੋੜਕਰ ਜਬ ਬਾਹੁਬਲਿਨੇ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾ ਲੀ ਤਭੀ (ਤੁਰਨ੍ਤ ਹੀ) ਵੇ ਉਸ ਕਾਰਣ ਮੁਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਕਰ ਲੇਤੇ, ਪਰਨ੍ਤੁ ਵੇ (ਮਾਨਕੇ ਕਾਰਣ ਮੁਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਨ ਕਰਕੇ) ਵਾਸ੍ਤਵਮੇਂ ਦੀਰ੍ਘ ਕਾਲ ਤਕ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ (ਮਾਨਕ੍ਰੁਤ) ਕ੍ਲੇਸ਼ਕੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਹੁਏ . ਥੋੜਾ ਭੀ ਮਾਨ ਮਹਾ ਹਾਨਿ ਕਰਤਾ ਹੈ !’’
‘‘[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] ਜਿਸਮੇਂ ( – ਜਿਸ ਗਡ੍ਢੇਮੇਂ) ਛਿਪੇ ਹੁਏ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਕ ਭਯਂਕਰ ਸਰ੍ਪ ਦੇਖੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਤੇ ਐਸਾ ਜੋ ਮਿਥ੍ਯਾਤ੍ਵਰੂਪੀ ਘੋਰ ਅਂਧਕਾਰਵਾਲਾ ਮਾਯਾਰੂਪੀ ਮਹਾਨ ਗਡ੍ਢਾ ਉਸਸੇ ਡਰਤੇ ਰਹਨਾ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈ .’’
‘‘[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] ❃ਵਨਚਰਕੇ ਭਯਸੇ ਭਾਗਤੀ ਹੁਈ ਸੁਰਾ ਗਾਯਕੀ ਪੂਁਛ ਦੈਵਯੋਗਸੇ ਬੇਲਮੇਂ ਉਲਝ ਜਾਨੇ ਪਰ ਜੜਤਾਕੇ ਕਾਰਣ ਬਾਲੋਂਕੇ ਗੁਚ੍ਛੇਕੇ ਪ੍ਰਤਿ ਲੋਲੁਪਤਾਵਾਲੀ ਵਹ ਗਾਯ (ਅਪਨੇ ਸੁਨ੍ਦਰ ਬਾਲੋਂਕੋ ਨ ਟੂਟਨੇ ਦੇਨੇਕੇ ਲੋਭਮੇਂ) ਵਹਾਁ ਅਵਿਚਲਰੂਪਸੇ ਖੜੀ ਰਹ ਗਈ, ਔਰ ਅਰੇਰੇ ! ਉਸ ਗਾਯਕੋ ਵਨਚਰ ਦ੍ਵਾਰਾ ਪ੍ਰਾਣਸੇ ਭੀ ਵਿਮੁਕ੍ਤ ਕਰ ਦਿਯਾ ਗਯਾ ! (ਅਰ੍ਥਾਤ੍ ਉਸ ਗਾਯਨੇ ਬਾਲੋਂਕੇ ਲੋਭਮੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਭੀ ਗਁਵਾ ਦਿਯੇ !) ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਣਾ ਪਰਿਣਮਿਤ ਹੁਈ ਹੈ ਉਨ੍ਹੇਂ ਪ੍ਰਾਯਃ ਐਸੀ ਹੀ ਵਿਪਤ੍ਤਿਯਾਁ ਆਤੀ ਹੈਂ .’’
ਔਰ (ਇਸ ੧੧੫ ਵੀਂ ਗਾਥਾਕੀ ਟੀਕਾ ਪੂਰ੍ਣ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਟੀਕਾਕਾਰ ਮੁਨਿਰਾਜ ਸ਼੍ਲੋਕ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ) : — ❃ ਵਨਚਰ = ਵਨਮੇਂ ਰਹਨੇਵਾਲੇ, ਭੀਲ ਆਦਿ ਮਨੁਸ਼੍ਯ ਅਥਵਾ ਸ਼ੇਰ ਆਦਿ ਜਙ੍ਗਲੀ ਪਸ਼ੁ .