ਨਿਤ੍ਯਾਨਂਦਲਕ੍ਸ਼ਣਨਿਜਕਾਰਣਸਮਯਸਾਰਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰਤਸਹਜਜ੍ਞਾਨਾਦਿਸ਼ੁਦ੍ਧਗੁਣਪਰ੍ਯਾਯਾਣਾਮਾਧਾਰਭੂਤਨਿਜਾਤ੍ਮ-
ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਨ ਯੋਜਯਤਿ, ਅਤ ਏਵ ਸ ਤਪੋਧਨੋਪ੍ਯਨ੍ਯਵਸ਼ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ : .
ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਚਾਰਿਤ੍ਰਮੋਹਨੀਯਕਰ੍ਮਧ੍ਵਾਂਤਸਂਘਾਤਾਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਭਾਵਨੋਤ੍ਪਨ੍ਨਵੀਤਰਾਗ- ਸੁਖਾਮ੍ਰੁਤਪਾਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਹਿ ਮਹਾਸ਼੍ਰਵਣਾਃ ਪਰਮਸ਼੍ਰੁਤਕੇਵਲਿਨਃ, ਤੇ ਖਲੁ ਕਥਯਨ੍ਤੀਦ੍ਰਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਯਵਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਮਿਤਿ .
ਤਥਾ ਚੋਕ੍ਤ ਮ੍ —
ਤਥਾ ਹਿ —
ਸਹਜਜ੍ਞਾਨਾਦਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਗੁਣਪਰ੍ਯਾਯੋਂਕੇ ਆਧਾਰਭੂਤ ਨਿਜ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਂ ਕਭੀ ਭੀ ਚਿਤ੍ਤ ਨਹੀਂ ਲਗਾਤਾ, ਉਸ ਤਪੋਧਨਕੋ ਭੀ ਉਸ ਕਾਰਣਸੇ ਹੀ (ਅਰ੍ਥਾਤ੍ ਪਰ ਵਿਕਲ੍ਪੋਂਕੇ ਵਸ਼ ਹੋਨੇਕੇ ਕਾਰਣਸੇ ਹੀ ) ਅਨ੍ਯਵਸ਼ ਕਹਾ ਗਯਾ ਹੈ .
ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੋਹਨੀਯ ਔਰ ਚਾਰਿਤ੍ਰਮੋਹਨੀਯ ਕਰ੍ਮਰੂਪੀ ਤਿਮਿਰਸਮੂਹਕਾ ਨਾਸ਼ ਕਿਯਾ ਹੈ ਔਰ ਪਰਮਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਕੀ ਭਾਵਨਾਸੇ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨ ਵੀਤਰਾਗਸੁਖਾਮ੍ਰੁਤਕੇ ਪਾਨਮੇਂ ਜੋ ਉਨ੍ਮੁਖ (ਤਤ੍ਪਰ ) ਹੈਂ ਐਸੇ ਸ਼੍ਰਮਣ ਵਾਸ੍ਤਵਮੇਂ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮਣ ਹੈਂ, ਪਰਮ ਸ਼੍ਰੁਤਕੇਵਲੀ ਹੈਂ; ਵੇ ਵਾਸ੍ਤਵਮੇਂ ਅਨ੍ਯਵਸ਼ਕਾ ਐਸਾ ( – ਉਪਰੋਕ੍ਤਾਨੁਸਾਰ ) ਸ੍ਵਰੂਪ ਕਹਤੇ ਹੈਂ .
ਇਸੀਪ੍ਰਕਾਰ (ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕ ਦ੍ਵਾਰਾ ) ਕਹਾ ਹੈ ਕਿ : —
‘‘[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] ਆਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯਕੋ ਛੋੜਕਰ ਦ੍ਰਸ਼੍ਟ ਤਥਾ ਅਦ੍ਰਸ਼੍ਟਸੇ ਵਿਰੁਦ੍ਧ ਐਸੀ ਉਸ ਚਿਨ੍ਤਾਸੇ ( – ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਤਥਾ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਰੁਦ੍ਧ ਐਸੇ ਵਿਕਲ੍ਪੋਂਸੇ ) ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਸ਼੍ਠ ਯਤਿਯੋਂਕੋ ਕ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨ ਹੈ ?’’
ਔਰ (ਇਸ ੧੪੫ਵੀਂ ਗਾਥਾਕੀ ਟੀਕਾ ਪੂਰ੍ਣ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਟੀਕਾਕਾਰ ਮੁਨਿਰਾਜ ਸ਼੍ਲੋਕ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ) : —
[ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਥ : — ] ਜਿਸਪ੍ਰਕਾਰ ਈਂਧਨਯੁਕ੍ਤ ਅਗ੍ਨਿ ਵ੍ਰੁਦ੍ਧਿਕੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਹੋਤੀ ਹੈ (ਅਰ੍ਥਾਤ੍ ਜਬ
੨੯੨ ]