ਅਤ੍ਰ ਦ੍ਰਸ਼੍ਟਾਨ੍ਤਮੁਖੇਨ ਸਹਜਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰਾਧਨਾਵਿਧਿਰੁਕ੍ਤ : .
ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਕੋ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸੁਕ੍ਰੁਤੋਦਯੇਨ ਨਿਧਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਧੇਃ ਫਲਂ ਹਿ ਸੌਜਨ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਭੂਮਿਰਿਤਿ ਰਹਸ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਅਤਿਗੂਢਵ੍ਰੁਤ੍ਤ੍ਯਾਨੁਭਵਤਿ ਇਤਿ ਦ੍ਰਸ਼੍ਟਾਨ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ਃ . ਦਾਰ੍ਸ਼੍ਟਾਨ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ੇਪਿ ਸਹਜਪਰਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨੀ ਜੀਵਃ ਕ੍ਵਚਿਦਾਸਨ੍ਨਭਵ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਣੋਦਯੇ ਸਤਿ ਸਹਜਵੈਰਾਗ੍ਯਸਮ੍ਪਤ੍ਤੌ ਸਤ੍ਯਾਂ ਪਰਮਗੁਰੁਚਰਣਨਲਿਨਯੁਗਲਨਿਰਤਿਸ਼ਯਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮੁਖ- ਮਕਰਨ੍ਦਾਯਮਾਨਂ ਸਹਜਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਂ ਪਰਿਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰੇਸ਼ਾਂ ਜਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਵਿਕਲਾਨਾਂ ਤਤਿਂ ਸਮੂਹਂ ਧ੍ਯਾਨਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਕਾਰਣਮਿਤਿ ਤ੍ਯਜਤਿ .
ਗਾਥਾ : ੧੫੭ ਅਨ੍ਵਯਾਰ੍ਥ : — [ਏਕਃ ] ਜੈਸੇ ਕੋਈ ਏਕ (ਦਰਿਦ੍ਰ ਮਨੁਸ਼੍ਯ ) [ਨਿਧਿਮ੍ ] ਨਿਧਿਕੋ [ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ] ਪਾਕਰ [ਸੁਜਨਤ੍ਵੇਨ ] ਅਪਨੇ ਵਤਨਮੇਂ (ਗੁਪ੍ਤਰੂਪਸੇ ) ਰਹਕਰ [ਤਸ੍ਯ ਫਲਮ੍ ] ਉਸਕੇ ਫਲਕੋ [ਅਨੁਭਵਤਿ ] ਭੋਗਤਾ ਹੈ, [ਤਥਾ ] ਉਸੀਪ੍ਰਕਾਰ [ਜ੍ਞਾਨੀ ] ਜ੍ਞਾਨੀ [ਪਰਤਤਿਮ੍ ] ਪਰ ਜਨੋਂਕੇ ਸਮੂਹਕੋ [ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ] ਛੋੜਕਰ [ਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਮ੍ ] ਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਕੋ [ਭੁਂਕ੍ਤੇ ] ਭੋਗਤਾ ਹੈ . ਟੀਕਾ : — ਯਹਾਁ ਦ੍ਰੁਸ਼੍ਟਾਨ੍ਤ ਦ੍ਵਾਰਾ ਸਹਜਤਤ੍ਤ੍ਵਕੀ ਆਰਾਧਨਾਕੀ ਵਿਧਿ ਕਹੀ ਹੈ .
ਕੋਈ ਏਕ ਦਰਿਦ੍ਰ ਮਨੁਸ਼੍ਯ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੋਦਯਸੇ ਨਿਧਿਕੋ ਪਾਕਰ, ਉਸ ਨਿਧਿਕੇ ਫਲਕੋ ਸੌਜਨ੍ਯ ਅਰ੍ਥਾਤ੍ ਜਨ੍ਮਭੂਮਿ ਐਸਾ ਜੋ ਗੁਪ੍ਤ ਸ੍ਥਾਨ ਉਸਮੇਂ ਰਹਕਰ ਅਤਿ ਗੁਪ੍ਤਰੂਪਸੇ ਭੋਗਤਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਦ੍ਰੁਸ਼੍ਟਾਨ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ ਹੈ . ੧ਦਾਰ੍ਸ਼੍ਟਾਂਤਪਕ੍ਸ਼ਸੇ ਭੀ (ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ) — ਸਹਜਪਰਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨੀ ਜੀਵ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਆਸਨ੍ਨਭਵ੍ਯਕੇ (ਆਸਨ੍ਨਭਵ੍ਯਤਾਰੂਪ ) ਗੁਣਕਾ ਉਦਯ ਹੋਨੇਸੇ ਸਹਜਵੈਰਾਗ੍ਯਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿ ਹੋਨੇਪਰ, ਪਰਮ ਗੁਰੁਕੇ ਚਰਣਕਮਲਯੁਗਲਕੀ ਨਿਰਤਿਸ਼ਯ (ਉਤ੍ਤਮ ) ਭਕ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਰਾ ਮੁਕ੍ਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀਕੇ ਮੁਖਕੇ ੨ਮਕਰਨ੍ਦ ਸਮਾਨ ਸਹਜਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਕੋ ਪਾਕਰ, ੩ਸ੍ਵਰੂਪਵਿਕਲ ਐਸੇ ਪਰ ਜਨੋਂਕੇ ਸਮੂਹਕੋ ਧ੍ਯਾਨਮੇਂ ਵਿਘ੍ਨਕਾ ਕਾਰਣ ਸਮਝਕਰ ਛੋੜਤਾ ਹੈ .
[ਅਬ ਇਸ ੧੫੭ਵੀਂ ਗਾਥਾਕੀ ਟੀਕਾ ਪੂਰ੍ਣ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਟੀਕਾਕਾਰ ਮੁਨਿਰਾਜ ਦੋ ਸ਼੍ਲੋਕ ਕਹਤੇ ਹੈਂ : ]
੩੧੪ ]
੧ — ਦਾਰ੍ਸ਼੍ਟਾਂਤ = ਵਹ ਬਾਤ ਜੋ ਦ੍ਰੁਸ਼੍ਟਾਨ੍ਤ ਦ੍ਵਾਰਾ ਸਮਝਾਨਾ ਹੋ; ਉਪਮੇਯ .
੨ — ਮਕਰਨ੍ਦ = ਪੁਸ਼੍ਪ-ਰਸ; ਪੁਸ਼੍ਪ-ਪਰਾਗ .
੩ — ਸ੍ਵਰੂਪਵਿਕਲ = ਸ੍ਵਰੂਪਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿ ਰਹਿਤ; ਅਜ੍ਞਾਨੀ .