विराजे छे. त्यां जो. बहारना भगवान उपरनुं लक्ष ए तो शुभराग छे. अशुभनी निवृत्ति माटे ते आवे छे. पण ए कांई धर्म नथी. मार्ग आवो छे, भाई!
हवे शुद्धनयना विषयभूत आत्मानी अनुभूति ते ज ज्ञाननी अनुभूति छे एम १पमी गाथानी सूचनाना अर्थरूप काव्य कहे छेः-
‘इति’ ए रीते ‘या शुद्धनयात्मिका आत्म–अनुभूतिः’ जे पूर्वकथित शुद्धनयस्वरूप आत्मानी अनुभूति छे. ‘इयम् एव किल ज्ञान–अनुभूतिः’ ते ज खरेखर ज्ञाननी अनुभूति छे. जुओ, शुद्धनयस्वरूप आत्मा एम कह्युं छे. नय अने नयना विषयने अभेद करीने वात करी छे. शुद्धनयना विषयरूप आत्मा एम भेदथी कह्युं नथी. अहाहा...! त्रिकाळ शुद्धचैतन्यघन अतीन्द्रिय आनंदनो कंद प्रभु आत्मा ए ज शुद्धनय छे. एवा शुद्धनयस्वरूप आत्मानो अनुभव ए ज ज्ञाननो अनुभव छे. आत्मानो अनुभव के ज्ञाननो अनुभव ए बे जुदी चीज नथी. सर्वज्ञ स्वभावी आत्माना ज्ञाननो अनुभव ए ज आत्म-द्रव्यनो अनुभव छे अने आत्मद्रव्यनो अनुभव ए ज ज्ञाननो अनुभव छे. गाथा १४ मां सम्यग्दर्शननी प्रधानताथी कथन कर्युं छे. गाथा १प मां सम्यग्ज्ञाननी प्रधानताथी कथन छे. आत्मानो-गुणीनो अनुभव, ज्ञाननो अनुभव, सम्यग्दर्शन अने जैनशासन बधुं एक ज छे. ‘इति बुद्ध्वा’ एम जाणीने, आत्मनि आत्मानम् सुनिष्प्रकंपम् निवेश्य’ आत्माने आत्मामां- पोताना स्वरूपमां निश्चल स्थापीने ‘नित्यम् समन्तात् एकः अवबोधघनः अस्ति’ सदा सर्व तरफ एक ज्ञानघन आत्मा छे एम देखवुं, अनुभववुं एनुं नाम जैनधर्म अने मोक्षमार्ग छे.
भावार्थः– १४ मी गाथामां सम्यग्दर्शनने प्रधान करीने कह्युं हतुं. हवे ज्ञानने मुख्य करीने कहे छे के शुद्धनयना विषयस्वरूप आत्मानी अनुभूति छे ए ज सम्यग्ज्ञान छे.
हवे, आ अर्थरूप गाथा कहे छे.