मत्यन्तविनाश इति मोहाभावात् सर्वत्राप्यनुदितरागद्वेषद्वैतस्य, सततमपि विशुद्धद्रष्टिज्ञप्ति- स्वभावमात्मानमनुभवतः, शत्रुबन्धुसुखदुःखप्रशंसानिन्दालोष्टकांचनजीवितमरणानि निर्विशेषमेव ज्ञेयत्वेनाक्रम्य ज्ञानात्मन्यात्मन्यचलितवृत्तेर्यत्किल सर्वतः साम्यं तत्सिद्धागमज्ञानतत्त्वार्थश्रद्धान- संयतत्वयौगपद्यात्मज्ञानयौगपद्यस्य संयतस्य लक्षणमालक्षणीयम् ।।२४१।।
अथेदमेव सिद्धागमज्ञानतत्त्वार्थश्रद्धानसंयतत्वयौगपद्यात्मज्ञानयौगपद्यसंयतत्वमैकाग्ा्रय- लक्षणश्रामण्यापरनाम मोक्षमार्गत्वेन समर्थयति —
ज्ञानानुष्ठानरूपनिर्विकल्पसमाधिसमुत्पन्ननिर्विकारपरमाह्लादैकलक्षणसुखामृतपरिणतिस्वरूपं यत्परमसाम्यं तदेव परमागमज्ञानतत्त्वार्थश्रद्धानसंयतत्वानां यौगपद्येन तथा निर्विकल्पात्मज्ञानेन च परिणततपोधनस्य लक्षणं ज्ञातव्यमिति ।।२४१।। अथ यदेव संयततपोधनस्य साम्यलक्षणं भणितं तदेव श्रामण्यापरनामा अभावके कारण सर्वत्र जिससे रागद्वेषका द्वैत प्रगट नहीं होता, जो सतत विशुद्धदर्शनज्ञानस्वभाव आत्माका अनुभव करता है, और (इसप्रकार) शत्रु – बन्धु, सुख – दुःख, प्रशंसा – निन्दा, लोष्ट – कांचन और जीवित – मरणको निर्विशेषयता ही (अन्तरके बिना ही) ज्ञेयरूप जानकर ज्ञानात्मक आत्मामें जिसकी परिणति अचलित हुई है; उस पुरुषको वास्तवमें जो सर्वतः साम्य है वह (साम्य) संयतका लक्षण समझना चाहिये — कि जिस संयतके आत्मज्ञान – तत्त्वार्थश्रद्धान – संयतत्त्वके युगपत्पनेका और आत्मज्ञानका युगपत्पना सिद्ध हुआ है ।।२४१।।
अब, यह समर्थन करते हैं कि आगमज्ञान – तत्त्वार्थश्रद्धान – संयतत्त्वके युगपत्पनेके साथ आत्मज्ञानके युगपत्पनेकी सिद्धिरूप जो यह संयतपना है वही मोक्षमार्ग है, जिसका दूसरा नाम एकाग्रतालक्षणवाला श्रामण्य है : —
अन्वयार्थ : — [यः तु ] जो [दर्शनज्ञानचरित्रेषु ] दर्शन, ज्ञान और चारित्र – [त्रिषु ] इन तीनोंमें [युगपत् ] एक ही साथ [समुत्थितः ] आरूढ़ है, वह [ऐकाग्र्यतः ] एकाग्रताको प्राप्त है । [इति ] इसप्रकार [मतः ] (शास्त्रमें) कहा है । [तस्य ] उसके [श्रामण्यं ] श्रामण्य [परिपूर्णम् ] परिपूर्ण है ।।२४२।।