१२८ ]
‘सम्यग्ज्ञानं’ भावश्रुतरूपं । ‘विजानाति’ विशेषेण जानाति । कं ? ‘चरणानुयोगसमयं’ आ करणानुयोगनुं प्रयोजन जाणवुं.’’२
‘‘परमेश्वर तो वीतराग छे. भक्ति करवाथी प्रसन्न थई कांई करता नथी पण भक्ति करतां जे मंद कषाय थाय छे तेनुं स्वयं ज उत्तम फळ थाय छे. हवे करणानुयोगना अभ्यासमां तेनाथी (भक्तिथी) पण अधिक मंद कषाय थई शके छे, तेथी तेनुं फळ अति उत्तम थाय छे. वळी व्रत – दानादिक तो कषाय घटाडवानां बाह्य निमित्त – साधन छे अने करणानुयोगनो अभ्यास करतां त्यां उपयोग जोडाई जाय त्यारे रागादिक दूर थाय छे, तेथी ते अंतरंग निमित्त साधन छे; माटे ते विशेष कार्यकारी छे.......३ ४४.
अन्वयार्थ : — [सम्यग्ज्ञानम् ] सम्यग्ज्ञान, [गृहमेध्यनागराणाम् ] गृहस्थ, (श्रावक) अने मुनिओनां [चारित्रोत्पत्तिवृद्धिरक्षाङ्गम् ] चारित्रनी उत्पत्ति, वृद्धि अने रक्षाना कारणभूत एवा [चरणानुयोगसमयम् ] चरणानुयोग शास्त्रने [विजानाति ] जाणे छे.
टीका : — ‘सम्यग्ज्ञानं’ भावश्रुतरूप ज्ञान, ‘विजानाति’ विशेष प्रकारे जाणे छे. कोने? ‘चरणानुयोगसमयं’ चारित्रना प्रतिपादक आचारादि शास्त्रने. केवा (शास्त्रने)? १. इतोग्रे क पुस्तके इयं गाथा समुपलभ्यते – तवचारित्तमुणीणं किरियाणं रिद्धिसहियाणं । उवसग्गं सण्णासं
२. मोक्षमार्ग प्रकाशक – गुजराती आवृत्ति पृष्ठ २७२, २७३.
वधु माटे जुओ पृष्ठ २७७ थी २८०, २९२, २९३. ३. मोक्षमार्ग प्रकाशक, गुजराती आवृत्ति, पृष्ठ २९२.